maandag 27 december 2010

En norsk spark i Nederland



Hoewel we onze langlaufski's in Noorwegen voor het goede doel hebben verkocht, hebben we onze spark (stepslee) gelukkig wel meegenomen. Nu met Kerstmis heeft hij zich erg nuttig gemaakt bij alle wandelingen.

Eerder deze week had Romke er al lekker mee gespeeld. Toen ik er de boodschappen mee wilde doen, lukte dat helaas niet. Ik gleed voor geen meter, zelfs geen centimeter. Waarschijnlijk was de sneeuw voor mij nog niet hard genoeg aangestampt, terwijl dat voor Romke al wel het geval was. 't Zal wel iets te maken hebben met de druk per vierkante centimeter ;-)

Liesbeth

vrijdag 10 december 2010

Lego League

En dan nu de wedstrijden waar Romke in Nederland aan mee doet.

Zo'n vier weken geleden hoorde Romke toevallig op school dat daar een team voor Lego League rondliep. Hij vragen of hij een keer mee mocht om te kijken. Vanaf toen was hij meteen volledig teamlid. Elke maandag werd tot sluitingstijd van school gebruikt om de robot te verbeteren, het programma te optimaliseren, etc.

Afgelopen maandag, dinsdag en donderdagmiddag kreeg het hele team vrij van school voor de laatste voorbereidingen. En vandaag was dan de grote dag.

Ik wist niet wie er zou moeten winnen. Van RSG hoeksche waard waren er ook drie teams, en in een team zaten twee leerlingen van mij. Maar toen ik vandaag na het werk ernaar toe ging, was de strijd al gestreden. Het team met mijn twee leerlingen erin is helaas niet in de prijzen gevallen. Twee andere teams van mijn school mogen wel door naar de Beneluxfinale. En wat Romke's team betreft.... die mogen ook door naar de Beneluxfinale. Zijn team finishde als eerste!!

Er zijn zelfs geruchten geweest, dat het team dat als eerste eindigde in ieder geval een plaats had voor de wereldfinale in Amerika. Maar helaas is dat gerucht nog niet gevestigd. Maar eerst maar lekker naar de Beneluxfinale.

groetjes,
Liesbeth

zondag 5 december 2010

Nog meer winter

Er lopen veel meer mensen met zo'n muts met vlechtjes rond, dan ik me kan herinneren van vroeger. Misschien valt het me nu meer op, omdat ik het zo typisch Noors vond.

Verder vind ik dat de mensen hier zich veel slechter kleden tegen de kou/sneeuw. Inclusief mezelf.

Wat een verschil maakt het in het rijgedrag van automobilisten of er wel of geen sneeuw ligt. Waarschijnlijk hoefden de Noren door hun spijkerbanden wat minder voorzichtig te doen. Ook reden de Noren zonder sneeuw rustiger dan Nederlanders. Dat verklaart een heleboel.

Liesbeth

dinsdag 30 november 2010

School

Wat is er toch een verschil tussen wat de Noorse school van Jitske en Romke te bieden had en wat hun Nederlandse school te bieden heeft aan extra activiteiten die leerzaam zijn.

In Noorwegen was er voor de 9e klas de wiskundewedstrijd en organiseerden de leerlingen zelf elk jaar een voorstelling. Hier is er voor elke klas of Kangeroe of de wiskundeolympiade, dus dat zijn er al veel meer. Verder is er Lego League waar Romke nu al drie keer bij geweest is. Volgende week krijgt hij maandag en dinsdag vrij van de normale lessen om de wedstrijd voor te bereiden van 10 december. Ik ben benieuwd.

Liesbeth

Winter

Sneeuw. Wat stelt dat hier weinig voor. Maar zonder sneeuwschuif of goede bezem heb ik geen enkele aanleiding om mijn stoep te gaan vegen. Er is trouwens niemand die ik dat hier zie doen. Vroeger was het wel heel gewoon. Ik weet nog dat toen ik in de 2e klas zat, er ruzie was tussen de bewoners en de gemeente. De bewoners veegden alle sneeuw in de goot en de gemeente veegde alle straten schoon en veegde de sneeuw daarbij de stoep op.

Hoe zou dat komen dat na een hele avond sneeuwen er hier maar zo weinig sneeuw ligt? De luchtvochtigheid is hier veel hoger, voor mijn gevoel zou dat grotere sneeuwvlokken en/of meer sneeuwvlokken op moeten leveren. Het tegenovergestelde is het geval. Ik zal eens gaan neuzen wat Erwin Krol in zijn weerboek erover heeft geschreven.

Liesbeth

zondag 14 november 2010

Isolatie

Ons Noorse huis was toch beduidend beter geisoleerd dan ons Nederlandse huis. En dat terwijl we nu een tussenwoning hebben en daar vrijstaand waren. Ondanks dat het nog lang niet vriest buiten, het zelfs rond de 16 graden is, was het hier in huis ook 16 graden. Hoe doen we dat toch?

Een verschil is natuurlijk dat we hier mechanische ventilatie hebben die dag en nacht aanstaat. In Noorwegen hadden we alleen de ventilatieroosters boven de ramen, die zomer en winter open stonden. Dat zal een hoop luchtverplaatsing uitmaken.

Ook is ons Nederlands huis gelijkmatiger van temperatuur. Een verschil van 0 graden in de berging en 19 graden in de woonkamer, zoals in Noorwegen, is hier nog niet opgetreden.

Maar al met al stoken we hier meer. Maar dan wel ons houtkacheltje. Per slot is de enige ruimte die echt warm moet wezen de woonkamer.

groetjes,
Liesbeth

maandag 1 november 2010

Noorse belasting

En dan hebben we eindelijk onze Noorse belastinggegevens terug. Ik dacht berekend te hebben dat ik zo ongeveer quit speelde. Maar wat blijkt, de Noren willen nog een keer belasting inhouden op mijn Nederlandse WW. Daar ga ik tegen protesteren, want daar heeft Nederland al belasting op ingehouden. En er twee keer belasting over betalen vind ik wel wat ver gaan.

Heb ik dus meteen een klusje voor morgen.

Liesbeth

zondag 17 oktober 2010

Herfst

Nu de nachten langer worden, is er weer een groot verschil met Tromø. Sowieso ging het daar veel sneller, het lengen van de nachten. Maar een ander groot verschil is de donkerte van de nacht. De lichtvervuiling is hier duidelijk veel groter. Je ziet wel wat sterren aan de hemel, maar niet zo vol als daar.
Een ander groot verschil is het herfstweer. De spinnewebben vol dauw en spin, de langzaam kleurende bomen, de grondmist, de vochtige herfstlucht die je opsnuift. Daar zag je onze boom binnen de kortste keren van groen naar geel gaan, dauw was er niet, grondmist ook niet en vochtige herfstlucht kon je al helemaal wel schudden.

Jitske is veel beter geworden in Engels, sinds we in Noorwegen gezeten hebben. Romke merkt nog steeds dat hij het fijn vindt dat er gewerkt moet worden. Ik merk nog steeds dat er hier meer lawaai is en de mensen drukker zijn.

De eerste Nederlandse verjaardag verschilde van de Noorse. Ik had niemand uitgenodigd en er is ook niemand gekomen. Maar in Noorwegen waren er veel meer mensen die via Skype nog even feliciteerden. Dat is toch een groot verschil, alle mensen waar we toen een regelmatig skypecontact mee hadden, daar hebben we nu geen skypecontact meer mee. Ook geen regelmatig telefooncontact oid. Dat zal toch wel een beetje zitten in het feit dat we nu veel dichterbij zitten en je zult elkaar toch wel tegen het lijf lopen.

Liesbeth

dinsdag 5 oktober 2010

Wat is er nu overgebleven van dat jaar Noorwegen?

En dan zitten we alweer bijna twee maanden in ons huis en zijn langer dan twee maanden terug in Nederland. Wat is er nu overgebleven van dat jaar Noorwegen?

Op zich is het heel gewoon dat we in ons huis wonen. Dat we hier werken en naar school gaan. Dat we al onze Nederlandse vrienden weer zien. Noorwegen lijkt heel lang geleden, bijna een ander leven. Toch is het nog maar drie en een halve maand geleden dat we daar ons huis verlieten en nog maar twee en een halve maand geleden dat we terug vlogen naar Nederland.

De herinneringen blijven, maar zijn niet meer zo scherp en actueel. De verworvenheden blijven gelukkig beter bewaard. Wat ik het meeste mis, is de rust, de afwezigheid van druk. De sfeer op de school waar ik nu werk is gelukkig wel ongeveer zoals het op Kvaløya videregående skole was. Gewoon prettig met elkaar, behulpzaam. Ook de omgang met het schoonmaakpersoneel. Misschien omdat hier de schoonmakers ook Nederlanders zijn. Maar de leerlingen lijken niet op de leerlingen daar. Totaal niet.

Ergens zit toch duidelijk een verschil in hoe de kinderen groot gebracht worden. Het zou fijn zijn als het Noorse opvoedsysteem gekruist kon worden met ons schoolsysteem.

En hoewel ik begon met te schrijven dat het weer heel gewoon is om hier te zijn, voel ik me tot op zekere hoogte toch niet thuis. Ben ik blij dat we maar een jaar weggeweest zijn. Anders zou ik misschien helemaal last krijgen van een ontheemd gevoel.

Liesbeth

zondag 3 oktober 2010

Noorwegen, ik mis je

Nu we eindelijk min of meer op orde zijn, het belastingformulier nog niet af maar wel een eind op weg, en ik energie over begin te houden na mijn baan, merk ik tot mijn schrik dat ik Noorwegen heel erg mis.

Juist omdat ik tijd over heb en niet meer de hele tijd moe ben, komen al die gevoelens weer boven. Jammer.

Maar ik weet zeker dat we de juiste beslissing genomen hebben. De kinderen zitten duidelijk heel lekker in hun vel, zijn actief, ondernemen van alles en nog wat. Hun school loopt lekker. Zij, de leraren en wij zijn daar tevreden over. Dus daar moet ik mijn voldoening dan maar uit zien te halen. En ik kan er ook wel van genieten. Gelukkig wel.

Liesbeth

zaterdag 18 september 2010

Belasting

En dan moeten we nu ons toch serieus over het Mbiljet gaan buigen. Eind deze maand moet het af zijn. De belangrijkste keuze: zijn we nog steeds verplicht om het in te vullen? We zijn minder dan een jaar weg geweest. De volgende keuze: willen we binnenlands belastingplichtig of buitenlands belastingplichtig zijn. Dat heeft allemaal gevolgen voor wat je wel en niet af mag trekken en naar elkaar door mag schuiven.

Helaas is het een papieren aangifte en kan je niet makkelijk even alle varianten doorrekenen om te zien wat het voordeligst is. Bovendien moeten we er ook nog rekening mee houden dat we volgend jaar weer een Mbiljet gaan krijgen omdat we voor dit jaar als immigranten gezien gaan worden.

Dan nog het huis. Moet dat in box drie of in box een. En wat zijn de gevolgen voor de hypotheekrenteaftrek (drie keer woordwaarde). Als je het huis in drie zet en daarna weer in een, krijg je die aftrek dan weer terug?

En zo nog wat van dat soort vragen.

Gelukkig heb ik op prinsjesdag een afspraak met een belastingadviseur om ons te helpen met de keuzes. Het is weliswaar geen miljoenennota waar we het over gaan hebben, maar het is wel een goede dag om bezig te zijn met financiën.

Opgevallen:
- de kaasboer op de markt is blij dat Martijn er weer is
- de man van de bloemenzaak is ook blij dat Martijn er weer is
- ik heb mijn eerste migraineaanval alweer gehad.

donderdag 16 september 2010

Ouderavond

Gisterenavond hebben we de eerste ouderavond gehad. Wat een verschil met de Noorse ouderavond. Hier praat iedereen door elkaar waar in Noorwegen we netjes op elkaar wachtten en evt. vingers opstaken. Hier was geen agenda, daar wel. Hier wordt eerst centraal aan alle ouders van alle klassen wat verteld, daar hebben we zoiets niet meegemaakt. Hier worden ook andere betrokkenen, zoals bouwcoordinator, voorgesteld, daar hebben we eigenlijk alleen de klasseleraren maar gezien.

Maar in alle gevallen waren de ouders betrokken bij het leerklimaat in de klas, zei het op een wat andere manier.

Liesbeth

maandag 13 september 2010

Orde

Er is toch een groot verschil tussen de Noorse klassen en de Nederlandse klassen. Het verschil zit hem in motivatie en zelfdiscipline. Waar ik in Noorwegen duidelijk energie over had na een les, ben ik nu doodmoe. Maar al doende leert men. Ik ben nu na zo'n kleine drie weken al zo ver dat ik niet alleen maar wil slapen als ik thuis ben, maar ook weer kan huishouden en kinderen kan helpen.

Een ander groot verschil is dat ik nu de leerlingen veel beter versta en daardoor ook veel meer contact met ze heb. Dat is positief.

Wat wel hetzelfde is, is dat ze graag een hoger cijfer willen hebben zonder ervoor te hoeven werken. Dus bij toetsen willen ze graag dat ik ze help en het antwoord voorzeg. Toch nog iets gemeenschappelijk.

Liesbeth

Opgevallen:
- ik mis de rust en ruimte en uitzichten van Noorwegen.
- wat is het hier toch allemaal klein en benauwd en op elkaar gepropt

zondag 5 september 2010

Zondagochtend

De kinderen slapen uit, zoals het pubers betaamt. Martijn is fietsen, zoals hij in Tromsø ook vaak op de zondag deed, alleen nu niet alleen en niet in de bergen maar op het vlakke land. Blijkbaar neem je toch wat nieuwe gewoontes mee naar je oude omgeving.

Juist nu alles begint te normaliseren valt je op hoe iedereen in het gezin veranderd en gegroeid is. Jitske en Romke zowel letterlijk als figuurlijk. Het is alleen moeilijk om de vinger erop te leggen wat er nu precies veranderd is.

Wel laten we de kinderen veel vrijer en zelfstandiger dan we zonder emigratie gedaan zouden hebben. Romke bloeit duidelijk op nu hij eindelijk eens moet werken op school. Hij realiseert zich zelf nu dat hij nog nooit uitgedaagd was op school. Hij hoeft nog steeds niet op zijn tenen te lopen, maar het is nu tenminste stof waar hij zijn tanden in kan zetten. Jitske heeft geleerd om voor zichzelf de uitdaging op te zoeken. Die mistte ze op het Libanon, maar ze had het toch druk genoeg met school om niet nog verder te gaan. Juist door het niveau van de Noorse school waar ze en geen uitdaging en geen werkdruk had, is ze gaan zoeken hoe ze zichzelf bezig kan houden op een intelligente manier. En daar is ze in geslaagd ook. (Ik hou me bezig door op facebook te zitten, dus niet intelligent)

Het valt me op dat we eigenlijk niet zo veel andersoortige boodschappen doen dan in Tromsø. We eten wel meer toe en gevarieerd tussen fruit, vla en ijs. We bakken tot nu toe niet meer zelf, geen brood, wafels, schillingboller, of wat dan ook.

Het spek hebben we wel gemist, en dan met name de spekblokjes. In Tromsø konden we alleen maar bacon vinden. Hoewel bij de lutefisk wel spekblokjes zaten. Ook hadden we het draadjesvlees gemist. Maar binnenkort ben ik weer jarig en gaan we weer spruitjes met draadjesvlees eten. Heerlijk.

Maar nu moet ik helaas weer aan het werk, toetsen nakijken, lessen voorbereiden, etc.

groetjes,
Liesbeth

donderdag 2 september 2010

Gewoontedieren

In de tussentijd begint het hele huis, op de computerkamer na, weer gewoon te ruiken. Dat is fijn. Ook zijn de meeste dozen van Tromsø uitgepakt. De meeste dozen die uit de opslag kwamen, staan nu onder ons bed verstopt.

Op het eerste gezicht lijkt de woonkamer weer helemaal normaal. Maar hij is het niet. We hebben de boekenkast nog niet vol. Wat erin staat, staat nog niet op de goede plek of hoort in een andere boekenkast thuis. In het dressoir ligt nog niet alles waar het hoort, de rommella is nog niet met de juiste rommeltjes gevuld. In de keuken ligt wel alles wat er thuishoort, maar ook nog niet op de juiste plek.

Het is heel gek, maar juist dat soort dingen geeft het gevoel dat we hier nog niet echt wonen. Pas als alles weer ligt waar het voor de verhuizing lag, voel ik me weer echt thuis. Toch is het grappige dat bij het opruimen we geen van allen meer precies weten waar we iets hadden liggen en als je het wilt pakken omdat je het nodig hebt je wel naar de la grijpt waar het vroeger lag. Gewoontedieren dus.

Andere gewoontedieren zijn de zilvervisjes. Helaas wonen die nog steeds in ons huis. En helaas krijg ik de indruk dat de zilvervisjes die in de opslag gegaan zijn, ook gewoon weer mee terug gekomen zijn. Ik speel dus weer mevrouw Helderder met de spuitbus. Deze keer willen we het niet tot zo'n plaag laten komen als het was voor ons vertrek.

Opgevallen:
- mensen zijn gewoontedieren

zaterdag 28 augustus 2010

Zen zin, Zen onzin

Helaas waren we niet zo onthecht als we dachten. Dat bleek helaas op treurige wijze toen ons huis opgeleverd werd. De bewoners hadden er op een andere wijze in gewoond dan dat wij gedaan zouden hebben. En dan merk je opeens dat je heel gehecht bent aan die stapel stenen, je gordijnen, de tuin, etc.

Maar gelukkig begint het hoe langer hoe meer ons eigen huis te worden. De meeste meubels staan op hun plaats, alle dozen van Tromsø zijn uitgepakt, de dozen uit de opslag nog niet. We hadden gehoopt al klaar te zijn voor Martijn aan het werk ging, maar helaas heeft hij er al twee werkweken opzitten zonder dat we klaar zijn. Gelukkig zijn de kamers van de kinderen zo goed als ingericht, dus die kunnen zich gaan concentreren op school die alweer begonnen is.

Ik ben ook al een week aan het werk als docent biologie op een VMBO in Oud Beijerland. Het is heel fijn dat ik zo snel een baan heb, maar ik had liever pas over zo'n twee weken een baan gehad, als het huis weer op orde was. Maar ja, de scholen begonnen weer, dus dat ging lastig.

We hebben ook op een leuke manier gemerkt dat we niet zo onthecht waren als we dachten. Het is fijn om alle vrienden, bekenden en familie weer te zien, weer spek te kunnen kopen, over de Blaakmarkt te lopen, speculaas te eten, witlof te zien liggen in de winkels.

Opgevallen:
- wat zijn Nederlandse vrouwen lang
- wat maken kinderen een hoop herrie
- wat lopen er veel mensen te eten op straat
- wat is het warm en vochtig
- wat is het weer wisselvallig
- wat zijn de mensen toch aardig en behulpzaam
- wat is het toch normaal om weer in je eigen huis te wonen

maandag 2 augustus 2010

Zen

Afgelopen jaar zijn we eigenlijk met een vorm van Zen bezig geweest. Voor we verhuisden hebben we onze bezittingen gesorteerd in de categoriën: weg, opslag en mee. Toen we in Noorwegen zaten, merkten we dat we van de categorie opslag eigenlijk maar een paar kleine dingen misten.

Toen we terug verhuisden hebben we de vier categoriën: weg, eerste twee weken Nederland, vakantie en verhuizer gemaakt. Veel was er niet over om weg te doen. Een verhuisdoos hadden we voor de eerste twee weken Nederland, vier rugzakken voor de vakantie en de rest was voor de verhuizing.

Het valt me op met hoe weinig je eigenlijk door het leven kan. Vier weken vakantie ging uitstekend met maar vier rugzakken. Nu de eerste twee weken Nederland gaat prima met de inhoud van de verhuisdoos erbij. Het zal me niets verbazen als we volgende week bij het uitpakken toch nog weer veel weg gaan gooien. We raken onthecht van onze spullen.

Martijn was vorige week bij Donner en hij heeft niets gekocht. Hij had het gevoel van "wat moet ik ermee, ik heb al zoveel".

Behalve afscheid nemen van inboedel, laten we ook vrienden los. Eerst al toen we naar Noorwegen gingen en uiteraard ook weer toen we uit Noorwegen vertrokken. Gelukkig is vrienden loslaten wat minder rigoreus, je haalt de banden ook weer aan. En loslaten is in dit geval niet verliezen, maar beter waarderen wat je aan elkaar hebt.

En dan is er nog het loslaten van spanning, ergernis, frustratie, ...

Als we niet oppassen komen we nog verlicht in ons huis terug.

Opgevallen:
- melk in twee liter pakken
- zelf de groente en het fruit afwegen
- de sirene op de eerste maandag van de maand
- veel verschillende soorten ontbijtkoek
- brinta
- weinig zelf bak ingredienten
- veel meer kant en klaar voedsel

Liesbeth

zaterdag 31 juli 2010

Bruinvissen

Terug van Sandøya kwamen we weer op Kvaløya aan. Kvaløya betekent walviseiland. Helaas hadden we nog steeds geen walvissen gezien, hoewel we er wel ons best voor hadden gedaan. Maar we zouden een paar dagen langs de kust gaan lopen, dus de kansen waren nog niet verkeken.

En meteen de eerste dag dat we langs de kust liepen was het raak. We zagen een waterzoogdier dat duidelijk door de moterbootjes van koers veranderde en langs de kust kwam zwemmen. Wat later bleken het er twee te zijn. Maar wat waren het nou? Ze doken af en toe boven water, maar het voornaamste wat je zag, was de verdwijnende rugvin.

Op een gegeven moment kwamen ze op zo'n 50 meter langs gezwommen. We konden ze horen proesten, zagen de spuitwolk, en zagen ze weer verdwijnen. Maar de spuitwolk bevestigde ons vermoeden dat het echt walvissen waren. Martijn heeft geprobeerd ze te filmen met de fotocamera. Zo'n twee uur lang hebben we ademloos gekeken naar de verrichtingen van die beesten. Langslopende Noren hadden er geen belangstelling voor.

Wij later naar Bjørn sms'en dat we bruinvissen gezien hadden. We hadden op de camping mbv internet geconcludeerd dat het dat moest wezen. Antwoordt hij dat die absoluut niet interessant zijn, want erg veel voorkomend. Dan voel je je meteen weer de onwetende toerist, net zoals bij de rendieren in het begin. Al was het verschil met de rendieren dat die allemaal van mensen waren en gehoed werden, terwijl de bruinvissen vrije vogels zijn.

Wat wel opviel, wat dat we in de stad op het plein meteen allemaal bordjes met vers walvisvlees zagen staan. Hopenlijk waren dat niet onze bruinvissen.



Wil je meer over bruinvissen weten? Wikipedia heeft meer informatie. Opvallend genoeg, meer informatie dan de Noorse wiki.

Groetjes,
Liesbeth

Koraalstrand

Op Sandøya vonden we veel koraal en koraalstranden. Je vraagt je dan af of dat oude koraalriffen zijn uit de tijd dat de platentektoniek ervoor zorgden dat alles ergens anders was, het klimaat wezenlijk anders was, of dat er ook koudwaterkoraal bestaat.

Volgens wikipedia komt koraal alleen in warm water voor, maar volgens google zijn er ook koudwaterkoralen. We komen dan tot onze verassing uit bij het Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee (NIOZ en van daar uit naar een Belgische lessite over zeelessen van waaruit we weer bij een interactive onderzoekssite komen. Genoeg achtergrondinformatie dus om in ieder geval te kunnen concluderen dat er in ieder geval ook koudwaterkoralen zijn. Of de stranden van Sandøya nu op die manier ontstaan zijn of dat toch ook de andere mogelijkheden verder uitgezocht moeten worden om een en ander uit te sluiten is een leuke opdracht aan de lezer.

Koudwaterkoraal, ook wel diepwaterkoraal genoemd, leeft niet in symbiose met de fotosynthetiserende Zoöxanthella. Dit in tegenstelling tot warmwaterkoraal. Waarschijnlijk zal dit koraal dan ook wit van kleur zijn, ook als het nog niet dood is. Wij hebben alleen wit koraal zien liggen en er uiteraard ook wat van meegenomen voor de curiositeit.

Opgevallen
- ook hier zijn er huizen waar het gehorig is. Wij waren duidelijk verwend met onze laatste twee woonplaatsen in Nederland met veel beton.
- het is hier aan een straat te zien of het een belangrijke doorgaande weg is, of alleen een met belang voor de wijk
- je moet hier de groenten zelf afwegen, ipv een cassière die dat voor je doet.
- je hoort hier veel meer mensen die in hun tuin zitten. Dat zal wel komen omdat de huizen hier veel dichter bij elkaar staan
- het valt me alleszins mee hoe druk en lawaaierig het in de Randstad is

Liesbeth

maandag 26 juli 2010

Oplevering van PS2

Toen we uit Tromsø vertrokken voor onze eerste tocht, hadden we eerst de oplevering van het huis aan de verhuurder. We hadden ons best gedaan op met name de keuken en de badkamer. Alle kastjes uitgesopt, frontjes goed afgenomen, oven grondig met jif gedaan, etc. De rest van het huis afgestoft, gestofzuigd en gedeeltelijk gedweild. Oftewel, een redelijk grote beurt gegeven.

Je weet namelijk dat de Noren daar erg gevoelig voor zijn. Ook al zegt je Nederlands gevoel dat bezemschoon goed genoeg is. Per slot is het gebruikelijk dat als je een huis gekocht hebt, je eerst gaat schilderen, eventueel verbouwen, etc. Maar het blijkt dat Noren helemaal niet eerst gaan schilderen en verbouwen. Die trekken meteen in het nieuwe huis. Dat houdt in dat een huis op een andere manier schoon achtergelaten moet worden. Echt blinkend schoon.

Helaas kwamen we daar pas achter nadat de eigenaar langs geweest was en de borg teruggestort was. We kregen halverwege de vakantie een mailtje dat het huis toch niet zo schoon was als hij gedacht had bij de controle. Er volgde een lange waslijst met alle gebreken. Het grappige was, dat het enige waarvan ik wist dat dat erbij ingeschoten was, het vet bovenop de afzuigkap, er niet bijstond. Maar jammer is het wel. Wij hadden natuurlijk van te voren moeten vragen hoe het huis opgeleverd moest worden, hij had het zelf van te voren aan kunnen geven, of evt. in het huurcontract oplaten nemen. Maar hij had de Noorse gewoontes als vanzelfsprekend aangenomen en wij de Nederlandse. Af en toe zijn die toch verschillend.

We hebben een mailtje teruggestuurd dat we ons best gedaan hadden en naar Nederlandse normen het erg goed gedaan hadden. Tevens met de verklaring erbij over verven en klussen. Helaas heeft hij daar niet meer op gereageerd. Het blijft toch wel een beetje knagen.

Liesbeth

Hollands landschap

Vandaag zijn we op de fiets langs over de dijk langs de Vliet naar Delft gegaan. Mooi die wolkenluchten. Maar dan vallen je natuurlijk wel weer de nodige zaken op.

Opgevallen:
- wat zijn er veel soorten loofbomen
- wat is er veel cultuurlandschap
- wat is Nederland plat
- wat waait het hier hard
- er staan overal straatnaambordjes
- wat is het weer wisselvallig

Kinderloos

We zijn sinds gisterenochtend kinderloos. Wat een vrijheid geeft dat, en wat voelt dat onwennig.

Romke is meteen vrijdagochtend naar Arnhem gegaan, om daar een week zich met zijn nichten uit te leven. Jitske is zondagochtend al in alle vroegte naar Maastricht vertrokken om van daaruit het Pieterpad naar het noorden te lopen. Alsof ze nog niet genoeg gewandeld had in onze vakantie.

Wij klussen wat in en rond het huis. Wat vakantiespullen wassen, tenten te drogen hangen, organisatorische zaken regelen. En natuurlijk weer alle contacten met alle vrienden aan beginnen te halen. Wel rustig aan, want het voelt toch wat onwennig en we hebben nog vakantie.

Opgevallen:
- halsbandparkieten
- echte tuinen
- veel stenen in plaats van houten vlonders in de tuin
- alle woonkamers zijn op begane grond
- bijna geen eco-producten in de winkels
- wel scharrelslagers, die in Noorwegen onvindbaar waren
- er zijn zeeuwse bolussen, krentebollen, beschuitbollen en croissants in de winkels
- er zijn koffiepads
- de NS-dame brengt ons de kaartjes na, waarvan ze had gezegd dat ik ze al weggestopt had
- ook hier wordt nu plastic apart ingezameld

groetjes,
Liesbeth

vrijdag 23 juli 2010

Wiekend!!!!

Speciaal voor Christophe. WIEKEND!!!!

Morgen is het wiekend!!! Eindelijk weer een echte markt. Ik ben benieuwd of de Blaakmarkt nog niets van zijn aantrekkelijkheid heeft verloren. Ik weet al wel dat het lekkerste kopje koffie van Rotterdam er niet meer te krijgen is. Het Kookpunt heeft zijn café gesloten. We zullen dus naar Dudok uit moeten wijken.

In Tromsø hebben we alleen maar tweedehandsmarkten afgelopen. Een gewone markt hebben ze daar zo'n 8 keer per jaar. Toen ik er voor het eerst achter kwam dat er ook wel eens een boerenmarkt gehouden werd, in februari, was hij helaas net geweest. De daaropvolgende was de eerste zaterdag dat we aan het wandelen waren. De eerstsvolgende is morgen. Ik kan dus alleen een vergelijking maken qua frequentie, niet qua opstelling, inhoud, presentatie, prijsverschil tussen markt en supermarkt, etc. En die vergelijking valt uit in het voordeel van Nederland.

Opgevallen:
- er wordt op gas gekookt
- veel boeketten op weg naar Nijmegen. De vierdaagse zal wel afgelopen zijn.
- iedereen loopt gezellig te kleppen met elkaar bij de trein. Misschien als gevolg van het lekkere weer
- de schotels wijzen weer naar boven. In de tussentijd ben ik erachter dat ze in Noord-Noorwegen naar de grond lijken te wijzen omdat de geostationaire satellieten maar 13,5 graad boven de horizon komen.
- de NS lijkt er een nog grotere zooi van te maken dan vorig jaar, maar daar schijnen minder mensen zich aan te storen

groetjes,
Liesbeth

Weer terug in Nederland

Gisteren was het dan zo ver. We vlogen weer naar Nederland terug. In plaats van 11 colli van de heenweg, hadden we nu maar 8 colli bij ons. Toch maar een taxi naar het vliegveld, want een van de colli was een verhuisdoos, en dat loopt zo lastig.

Op het vliegveld komen we uiteraard nog een bekende tegen. Een collega van Martijn die zijn dochter uit komt zwaaien. Jitske werd nog uitgezwaaid door een klasgenoot. De rest van de reis bevatte geen verrassingen. Alle bagage kwam ook gewoon aan. Alleen werd Martijns rugzak door een ander van de band gehaald die dacht dat het de rugzak van zijn vriend was. Maar dat hadden we gelukkig snel rechtgezet.

Wim haalde ons op met de auto in Vlaardingen Oost. Wat een geweldige service weer. Hij had zelfs heel attent de boodschappen voor de eerste avond en ochtend gedaan. Dat komt nog eens fijn binnen. Het huis waar we nu zitten is ook weer vriendenwerk. We hebben het huis tot zo'n 8 augustus. Het is een mooi huis met een sfeer die ons goed aanspreekt. Ik was er nog nooit geweest en wist dus niet wat me te wachten stond, maar het is een erg gezellig huis.

Vandaag is Martijn meteen afgereisd naar Arnhem om Romke in te leveren voor een logeerpartij en Jitske en ik zijn voorbereidingen voor haar Pieterpadtocht gaan ondernemen. Morgen staat de Blaakmarkt op het programma.

Opgevallen:
- het is zo vol met bebouwing en mensen
- er zijn sterren
- Mama, ik dacht dat ik sliep, maar ik lag met open ogen naar het plafond te kijken
- het wordt echt donker
- het is benauwd en vochtig
- er is ochtenddauw
- er is onweer
- je kunt gras ruiken
- je ruikt veel meer
- er zijn gordijnen en die worden nog gebruikt ook
- er is zo veel mechanisch geluid
- je hoort bijna geen mensen praten
- je kunt met de OVchip de trein betalen
- bij Delft zijn ze blijkbaar met een nieuw spoor bezig, alles ligt daar opengebroken
- bij Rotterdam CS ligt er nu een tunnel voor de auto's
- bij Hofplein ligt de hele tram eruit
- de aanduidingen voor Ommoord en de andere lijnen zijn aangepast, net als het omroepbericht. Je moet nu niet alleen aan je eigendommen denken maar ook aan je afval

Liesbeth

maandag 19 juli 2010

Sandøya

Tijdens onze laatste tocht waren we vanuit Tromsø naar Belvika gelopen om daar de boot naar Sandøya te nemen. Boele had dat eiland aangeraden en Martijn was er met zijn werk al een keer geweest en vond dat Boele helemaal gelijk had met zijn aanbeveling. Het is een eiland waar nog twee vaste bewoners zijn en voor de rest alleen nog maar vakantiegangers komen. Die vakantiegangers kennen elkaar allemaal, want ze zijn als kinderen bewoners van het eiland geweest en hebben het huis van hun ouders georven en gebruiken dat dus nu als hytte. Toen ze nog kind waren, roeiden ze de fjord over om naar school te kunnen gaan. Dat was dan twee weken school en twee weken thuis zitten met het nodige huiswerk.

Het lopen naar Belvika was vooral leuk omdat ik op hetzelfde eiland liep als waar ik lesgegeven had, Kvaløya, maar het er zo totaal anders uitzag dan wanneer ik met de bus naar mijn werk ging. De laatste dag, toen we naar de boot liepen, was de eerste loopdag in de regen. We mogen niet mopperen.

De boot was een gewone routeboot, met als speciaal gegeven dat je er wafels en koffie kon krijgen. Omdat we doornat en koud waren, hadden we daar veel trek in. Met twee wafels en twee koppen koffie de man, konden we weer het nodige aan.

Omdat we zo nat waren en de tenten ook nat ingepakt waren, dachten we een slaapplaats te huren bij dezelfde man waar Martijn met zijn werk ook gezeten had. Op de een of andere manier dachten we dat die man een van de twee vaste bewoners was. Tot onze teleurstelling bleek dat echter niet het geval te zijn. Daar stonden we dan voor een dichte deur. Gelukkig nam Søren ons onder zijn hoede. Søren is een van de twee vaste bewoners. Hij nam ons mee in zijn bootje naar zijn huis, wees ons een mooie plaats voor de tenten, gaf aan dat hij voldoende bedden had voor het geval we het koud zouden krijgen en water konden we ook bij hem halen. Wat fantastisch weer geregeld.

Het eiland zelf was ook een belevenis. We zagen papegaaiduikers, zeekoeten, mantelmeeuwen, zilvermeeuwen, sterns, een kwikstaart die in ieder geval niet de gele oid was maar het meest op de witte kwikstaart leek maar dan net anders, havørn (Haliaeetus albicilla) zowel een volwassen eksemplaar als twee jongen erbij, de kongeørn (Aquila chrysaetos) hadden we al gezien op weg naar de boot, en nog wat vogelsoorten die ik zo gauw niet op internet kan vinden. Ik denk ook nog een roestplaats van de zeearend gevonden te hebben, maar zonder plaatjes ervan kan ik natuurlijk niet zeker zijn.
Qua planten zagen we zeetarwebies (als ik me de naam goed herinner), vrouwenmantel, een ooievaarsbek die ik ook van IJsland en de Pyreneen ken, en veel andere planten die ik vooral van de Waddeneilanden ken. Zowel ronde als lange zonnedauw, wintergroen, orchideën, zweedse kornoelje en nog een aantal soorten waarvan ik zo gauw de naam niet meer weet. We hebben schelpen verzameld, gezocht naar walvissen (niet gevonden), de top toch maar niet beklommen, van de zon genoten, en nog zo wat van dat soort dingen. Het was een vakantie binnen een vakantie.

Wat grappig was, was dat alle mensen die op het eiland waren meteen wisten dat wij die vier Nederlanders waren die Noors spraken. Blijkbaar had Søren zijn werk goed gedaan. Wat ook leuk was, was dat een bemanningslid op Vengsøy woonde en zowel Boele kende als buurman van Jan geweest was. Twee Nederlandse families die wij ook kennen. Jullie moeten alle twee de groeten hebben.

Liesbeth

En dan nu ...

Een verslag van vandaag.

Martijn en Jitske kwamen vanochtend op de camping aan. Helaas te laat om te genieten van het heerlijke ontbijt dat je hier voor 85 NOK kunt kopen. Maar ik had niet de indruk dat ze iets te klagen hadden. Gisterenavond hebben ze hun best gedaan om alles wat ze aan eten bij zich hadden naar binnen te werken.

Na uitgebreid aan elkaar verteld te hebben wat we apart van elkaar beleefd hebben, zijn we de stad ingegaan. Daar hebben we op ons vertrouwde bankje bij de Coop zitten lunchen. Daarna zijn er een aantal naar de bibliotheek gegaan, is er een bedankkadootje voor de nieuwe bewoners van ons huis gekocht omdat we daar onze tent, schone kleren en meer van dat soort zaken mochten stallen. Verder heb ik vast het formulier opgehaald waarop we onze verhuizing naar Noorwegen kenbaar moeten maken aan de Noorse autoriteiten, samen met een gestempelde envelop om te zorgen dat het op het juiste adres aan zal komen.

Om vier uur hadden we de boot naar Vikran, Tennskjer op Lenvik en Lysnes op Senja en vervolgens om 6 uur weer aankomst in Tromsø. Mooi uitzicht. Alleen vielen Martijn en Jitske in slaap, zodat die niet alles meegekregen hebben van wat er te zien was. Helaas regende het nogal, zodat het tochtje net wat minder mooi was dan toen we in mei naar Skjervøy voeren.

En daarna was het lekker uit eten gaan en weer terug naar de camping. Aldaar nog capuccino genoten en de plannen voor morgen doorgenomen.

Liesbeth

zondag 18 juli 2010

Terug van de laatste tocht

Romke en ik zijn weer terug in de stad. Martijn en Jitske slaagden er niet in om een lift te krijgen, dus die hebben de tent opgezet en nemen morgenochtend de eerste bus naar de stad. Voor het eerst dat we dit probleem hebben.

Morgen ga ik het blog wel uitgebreider bijwerken.

Liesbeth

zondag 11 juli 2010

Rendieren

En daar bedoel ik de echte dieren mee, niet de voetballers die heen en weer rennen.

Op de eerste wandeltocht, toen we allemaal hutten aandeden, hebben we telkens de hele bibliotheek die er was gelezen. Er staan vaak blaadjes van 'Ottar', een tijdschrift van het universiteitsmuseum van Tromsø. In dat tijdschrift besteden ze alleen aandacht aan noord-Noorse zaken. Bijvoorbeeld medicijngebruik van de hier voorkomende planten, de mijnbouw die hier plaats gevonden heeft, etc. Een onderwerp dat ook voorbijkwam was het rendier.

Er blijken zo'n 8 soorten rendieren te zijn die ontstaan zijn vanuit twee groepen van elkaar geisoleerde dieren. Dat wordt dan gerekend vanaf de laatste IJstijd. Er was een refuge bij de Beringstraat, en er was een groep ten zuiden van het ijs. Verschillen zijn o.a. de beharing, de lengte van de poten, de lengte van de snuit, hoe ver de hoeven zich kunnen spreiden, etc.

Het blijkt dat rendieren de enige hertachtigen zijn waar ook de vrouwtjes een gewei hebben. Bij alle andere hertachtigen hebben alleen de mannetjes een gewei, dat onder invloed van testosteron groeit. Het feit dat bij rendieren ook de vrouwtjes een gewei hebben, houdt in dat er oon een ander mechanisme mee moet spelen. Omdat gecastreerde mannetjes wel een gewei krijgen, maar het op een andere manier afbreekt dan bij niet gecastreerde mannetjes, geeft aan dat testosteron toch ook nog duidelijk een rol speelt.

De geweien van de mannetjes worden voor dezelfde zaken gebruikt als bij alle andere hertachtigen, nl. het veroveren van vrouwtjes. Dat blijkt uit het feit dat het gewei meteen na de bronstijd afgeworpen wordt. De vrouwtjes houden het gewei langer, namelijk tot na het werpen van de jongen, waarbij niet zwangere vrouwtjes het al eerder afwerpen. Bij de vrouwtjes is het een statussymbool dat ze helpt om andere rendieren weg te jagen die net sneeuw weggeschraapt hebben om dan vervolgens zelf de vrijgekomen korstmossen op te eten.

Rendieren zijn heel magere dieren. Ze bezitten maar ongeveer zo'n 9 procent vet. Dat vet is niet bedoeld om de winter door te komen, noch als isolatie. Het is wel een beetje bedoeld als reserve. Als isolatie hebben de rendieren hun vacht. En om de winter door te komen, hebben ze hun metabolisme aangepast. 's Winters groeien ze niet. Ze hoeven dan alleen maar te eten voor alles wat ze verbranden voor beweging. Die aanpassing is tot stand gekomen omdat ze 's winters alleen maar korstmossen kunnen eten en daar zitten geen eiwitten in die ze voor de groei kunnen gebruiken. De aanpassing is zelfs zo ver, dat als je ze nu 's winters wel eiwitrijke voeding voorzet, ze toch niet groeien. Zodra het voorjaar begint, beginnen de rendieren weer te groeien. Ze eten dan alle vers uitlopende grassen en knoppen. Die zijn eiwitrijk en in hun algemeenheid erg voedzaam.

De isolatie door middel van de vacht is erg goed. Feitelijk is die zo goed dat rendieren snel oververhit kunnen raken. De temperatuurregeling is dan ook erg goed geregeld. Warmteverlies hebben ze via hun poten, warmte verliezen ze bij het opwarmen van de lucht bij het inademen, warmte winnen ze terug bij het uitademen. Er is een aparte bloedsomloop naar de hersenen om ervoor te zorgen dat die noch oververhit noch onderkoeld raken. En zo waren er nog wat leuke wetenswaardigheden over hun warmteregulatie, maar die ben ik in de tussentijd vergeten.

Verder blijken de rendieren op Svalbaard (Spitsbergen) niet echt te lijden onder het ekstreme klimaat. Ze sterven daar voornamelijk van ouderdom. IJsberen lijken niet van rendieren te houden en laten ze met rust. Ouderdom dus als eerste doodsoorzaak, van een klif afvallen als tweede doodsoorzaak.

groetjes,
Liesbeth

Voetbal

Hier in de kantine van de camping heeft zich de hele Nederlandse goegemeente verzameld die op dit moment hier op vakantie is. Behalve Nederlanders waarvan een zelfs met een oranje sjaal, zitten er ook Noren. Wat er nog meer aan nationaliteiten is, is even niet te achterhalen in het geroezemoes. De sfeer is nu, zo'n kwartier voor aanvang van de wedstrijd gemoedelijk en gezellig. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat verlopen hier.

groetjes,
Liessbeth

zaterdag 10 juli 2010

Feest zaterdag 21 augustus!

Zaterdag 21 augustus geven we 's middags een feestje voor vrienden en familie, om te vieren dat we er weer zijn en om even bij te praten. Laat even weten als je zin en tijd hebt om te komen, of als je weet dat je niet komt.

Een uitnodiging met details volgt nog per mail, maar dan kunnen jullie vast een plaatsje in de agenda vrijhouden...

Martijn Liesbeth Romke en Jitske

2e deel vakantie

Hoi, We zijn weer even in Tromsø.
Eerst zijn we 4 nachten op Ringvassøya geweest, kamperen en in de hut Ringvassbu, werkelijk een schitterende hut, mooi gelegen, alsof je op het dak van de wereld woont. En 4 dagn helemaal niemand gesproken.
Daarna zijn we nog wat dagen op Reinøya geweest, ook een heel mooi eiland, wat minder ruig, met veel vogels en mooi uitzicht over de fjorden rondom.
We hebben 2x gegeten in de Direktør'ns kro in Hansnes, bekend bij B&B. Het was weer even gezellig en het eten was weer even lekker; ben je ooit in Hansnes dan moet je er zeker langs!

Foto's volgen later...

Maandag gaan we naar Kvaløya, daar lopen we een paar dagen overheen naar Belvika, waar we woensdag de ferrie naar Sandøya willen nemen. Vrijdag weer terug met de ferrie, daarna weer langzaam (of snel) terug naar Tromsø, een beetje afhankelijk van het weer en onze luim.

Groet, Martijn

PS Het mobiel staat weer aan tussen 20:00 en 20:30, maar bereik is als vanouds een probleem in de bergen. Wil je ons contacten, dan is een smsje beter dan het antwoordapparaat inspreken, dat laatste lukt niet altijd goed om af te luisteren.

M.

donderdag 1 juli 2010

weer even terug in Tromsø, tweede tocht

Hoi,

We zijn weer even terug in Tromsø, tussen onze eerste en tweede vakantie in. Afgelopen week was fantastisch; de voorspelde regen viel vooral als wij net in een hut zaten :-).
Nu hebben we net wat spulletjes, tenten en eten gehaald en gaan we op naar de tweede tocht. Die doen we andersom als eerst gepland, dus eerst dus bus naar Kvaløytunnelen, dan door de tunnel naar Ringvassøya en vanaf Simavik lopen over het pad naar het noorden. Eerst naar de hut Ringvassbu, daarna door naar de camping aan de weg waar ik met Romke, Bas en Berith ook geweest ben. Vandaar lopen of liften naar Hansnes, waar we de ferrie nemen naar het volgende eiland: Reinøya. Dat steken we dan weer naar het zuiden over richting de camping bij Finnkroken. Tenslotte vandaar met de hurtigbåt weer terug naar good old Tromsø....

Fijne zomer allemaal,

Martijn

donderdag 24 juni 2010

Op vakantie

Hehe,

We zijn er klaar voor. Het huis is nu niet alleen leeg, maar ook schoon, de afwas is gedaan, de rugzakken zijn ingepakt, Jitske is voor het laatst statiegeld inleveren en Liesbeth haalt nog even een vers brood. Om 1 uur komt Harald, overhandigen we hem de sleutel en gaan we langs de bank om de borg te regelen. Dan hebben we weer wat om van te leven van de zomer :-)

Onze eerste week gaan we hutten op Fastlandet bezoeken, Skarvassbu, Nonsbu, Blåkolskoia en Trollvassbu. Volgende week donderdag of vrijdag plannen we weer terug in de stad te zijn; op die 2 dagen kunnen we de hurtigbåt naar onze volgende bestemming pakken: Finnkroken op Reinøya, een wat kleiner eiland (omtrek 60km of zo) ten noorden van Tromsø, dat we al wel vaak gezien hebben, maar waar we ons plasje nog niet op gedaan hebben.

Iedereen die al weer terug van vakantie is (W&L?): welkom terug! Iedereen die nog gaat: enjoy!

Groetjes, Martijn, Liesbeth, Romke en Jitske

woensdag 23 juni 2010

De volgende fase

En nadat de boedel weg is, eerst heerlijk rustig zitten en bijkomen van de drukte. Vervolgens uiteraard weer in de weer. Het huis moet per slot nog opgeleverd worden. Dus allemaal ijverig aan de slag met opruimen en schoonmaken (en dutjes doen, tussendoor).

En dan wordt het avond. En wie er ook komt, niet de huiseigenaar voor de oplevering. Toch maar even bellen. Ja, er is voetballen vanavond. Of het ook morgen kan? Geen probleem. Dus we hebben een heerlijk rustige avond voor de kachel doorgebracht.

Morgenochtend dus de sleutels inleveren, de borg vrij laten vallen, en dan de bus naar Kroken of Oldervik om te beginnen met de huttentocht. Over ongeveer een week zijn we dan weer even in Tromsø om te fourageren en om de boot naar Finnkroken te pakken. Vanwaar we het volgende deel van de wandeltocht zullen beginnen. Hopenlijk is het tegen die tijd beter weer. Er nu alleen maar regen voorspeld. Maar gelukkig beginnen we met een huttentocht.

Welterusten,
Liesbeth

De boe(de)l is weer onderweg naar NL

Gisteravond had ik een afscheidsetentje met wat collega's van het werk, errug gezellig... Onderweg naar het restaurant zag ik dat de wegwerkzaamheden op de Kirkegårdsvegen nu echt van stoep tot stoep reikten, geen doorkomen meer aan met een auto, laat staan een vrachtauto. Omdat dat ook de logische weg naar ons huis is voor de verhuisauto, toch maar even de verhuizers Peter en Inge gebeld. "We rijden nu over de brug", zij Peter, en inderdaad, daar reed net die mooie rooie oplegger van Drent Transport, met een knoert van een aanhanger erachter. Oranje(!) zwaailichten gingen aan, het was duidelijk dat ik de goeie vrachtauto gezien had :-). Het duurde toch nog even voor ze ons huis gevonden hadden, want 10 minuten later zag ik ze voorbij het restaurant rijden waar ik inmiddels aangekomen was...

Terwijl ik zat te eten hebben Peter en Inge bij ons thuis met Liesbeth en de kinders wafels gegeten en koffie gedronken, dat was een gezellige avond.

Vanmorgen moest er weer gewerkt worden, om kwart over 7 staat een enorme lege vrachtauto op de stoep om in te laden. Terwijl ik help dozen in te laden, is Liesbeth met de laatste lootjes in de keuken bezig. Jitske en Romke en wat uitgenodigde klasgenootjes verlenen hand- en spandiensten. Tegen elfen is alles ingeladen, is het huis leeg en de vrachtwagen ook nog steeds bijna leeg (tje, wat is zo'n ding groot van binnen), zijn we het huis voor de zekerheid 3 keer doorgelopen op vergeten zaken, hebben we met z'n allen koffie gedronken en vertrekken Peter en Ingrid na een welverdiende douche weer naar het zuiden.




Martijn

O ja, Liesbeth heeft nog aan haar carriere gewerkt:




M

dinsdag 22 juni 2010

En dan ...

krijgen we een SMS'je van de verhuizer. Ze liggen voor op schema en zijn tussen acht en negen vanavond al hier. Help!!! We moeten nog zo veel. Wij liggen niet voor op het schema. Bovendien heeft Martijn vanavond een afscheidsetentje met zijn collega's en kan hij dus niet helpen in te laden.

Gelukkig zijn het relaxede verhuizers. Ze komen in ieder geval een kop koffie met wafels doen vanavond en dan zien we wel hoe het komt. In ieder geval niet alles vanavond. Dan de rest morgen.

Liesbeth

maandag 21 juni 2010

Dozen

We hebben een hoek voor de dozen die we hier ophalen voor we naar Nederland terugkeren. Per slot willen we wel een schone onderbroek aan en gewone schoenen in de eerste tijd in Nederland.

We hebben een hoek met dozen met vakantiespullen. We willen eerst een huttentocht gaan maken en daarna pas met de tent gaan wandelen. Dus die tent gaat in een doos en mag, net als de Nederlands doos, hier in huis wachten tot we hem ophalen.

We hebben een hele gang vol dozen die allemaal in de vrachtauto moeten. Eigenlijk hadden dat wel twee stapels moeten zijn, want we dachten dat we misschien toch wat zaken tot onze beschikking wilden hebben, voor we ons eigen huis weer in konden gaan. Maar bij nader inzien lijkt dat niet nodig. Maar je weet nooit, misschien bedenken we ons nog.

We hebben twee soorten dozen van de heenweg, vouwdozen en plakdozen. Die hebben elk een ander formaat. Omdat we dachten dat we toch meer dozen nodig hadden, hebben we hier ook nog dozen bijgekocht. Weer vouwdozen, en uiteraard, weer een ander formaat. Verder hebben we uiteraard ook nog bananendozen. Het blijkt dat Noren ook graag bananendozen gebruiken bij verhuizingen. Tenminste, op mijn werk vroegen mensen of wij alles met bananendozen verhuisden.

De verhuisauto is al een poosje in Noorwegen. Martijn heeft ze al ge-SMS'ed om ze welkom in Noorwegen te heten. Vanochtend kregen we een SMS'je om ons adres te vragen. Konden ze dat in de TomTom stoppen. Blijkbaar hadden ze dat niet. Nu is het nog twee nachtjes slapen voor ze op de stoep staan. Maar we liggen prima op schema met inpakken en voorbereiden op de wandelvakantie.

groetjes,
Liesbeth

Lerarenopleiding

Er zijn uiteraard verschillende opleidingen voor de verschillende soorten leraren. Er is de voorschoolse leraar (crecheleidster ongeveer), leraar voor de 1e tot de 7e klas, leraar voor de 5de tot de 10de klas. Daarnast zijn er opleidingen als lektor in talen en lektor in exacte vakken.

De voorschoolse leraar krijgt een opleiding van drie jaar, met 20 weken praktijk. Driekwart jaar gaat op aan pedagogiek, de rest wordt verdeeld over wiskunde, naturvak, drama, muziek, religie, noors.

De leraar voor de 1e tot de 7e klas, dus de basisschool, heeft een opleiding van vijf jaar, krijgt vier schoolvakken en 20 weken praktijk. Uiteraard ook zaken als 'de school als lerende organisatie', die zaken nemen ongeveer twee jaar van de vijf. Van die vier vakken krijgt iedereen Noors en wiskunde en er is de eis, net als bij ons op de Pabo, dat ze minstens een drie hebben voor wiskunde en Noors. Die vier schoovakken worden alle vier ongeveer een half jaar gegeven.

De leraar voor de 5de tot de 10de klas, dus de laatste twee klassen basisschool en de onderbouw middelbare school, heeft ook een opleiding van vijf jaar. Qua pedagogiek, etc hebben ze ongeveer een jaar, drie schoolvakken en 20 weken praktijk. De drie schoolvakken zijn onderverdeeld in een vak van 2 jaar, van 1 jaar en van een half jaar. Ook hier geldt, dat de studenten minimaal een drie voor Noors en voor wiskunde moeten hebben.

En dan de lektoren. Die geven les op de bovenbouw. Ze hebben een opleiding van vijf jaar en moeten ook minimaal een drie hebben voor Noors en wiskunde. Ongeacht de richting, krijg je hier twee vakken waarin je uiteindelijk bevoegd zal worden. Van de vijf jaar gaat er een jaar naar praktisch pedagogische opleiding. Maar hoeveel tijd daarvan je daadwerkelijk voor de klas staat om te oefenen kon ik niet terugvinden.

Bovenstaand is de nieuwe lerarenopleiding, waar meer aandacht aan de vakkant wordt gegeven dan vroeger. Dit, omdat Noorwegen zich bewust begint te raken van het feit dat het fijn is als je inwoners ook wat geleerd hebben als ze van school komen.

Liesbeth

Zal jij een cijfer krijgen?

Dat was de kop in de krant een poosje geleden.

Het is hier bij wet geregeld dat je leerlingen een waarschuwing stuurt als ze rond de 10 procent van de onderwijstijd afwezig geweest zijn. Zijn de leerlingen nog geen 18 jaar oud, dan wordt er ook een brief naar de ouders gestuurd. De waarschuwing bestaat uit de mededeling, dat als ze zo doorgaan er geen grond is voor een cijfer.

Ondanks zo'n waarschuwing, zijn er genoeg leerlingen die gewoon doorgaan met afwezig zijn. Per slot staat er ook dat de leraar verantwoordelijk is de leerling gelegenheid te geven om een cijfer te krijgen. Dat zag ik bij mij op school ook gebeuren. Als leerlingen niet op een proefwerk waren, kregen ze een tweede kans aangeboden. Ongeacht de reden voor hun afwezigheid, ongeacht of ze zich afgemeld hadden of niet, ongeacht ...

Uit de houding van de leerlingen bleek ook dat ze dat heel normaal vonden. Wij als leraren horen de zaken voor de leerlingen te regelen. Ook als zij zich niet aan de afspraken houden. Ik had zelfs twee leerlingen die gewoon de deur uitliepen toen er een proefwerk was en later een herkansing wilde hebben. Gelukkig heb ik een afdelingleider die het met me eens is dat ze zo'n kans niet verdienen. Helaas heb ik collega's die vinden dat je per definitie ze zo'n kans moet geven.

Dat hoor je ook op de wandelgangen. Er zijn er die zo blij zijn dat bepaalde leerlingen opduiken, dat ze vervolgens bijna al hun aandacht aan die leerlingen wijden om ze in een paar uur bij te spijkeren wat ze al die weken ervoor gemist hebben. Ze lenen ze potlood en papier, ze lenen ze boeken en rekenapparaten. En dat dus voor leerlingen die bijna niet aanwezig zijn, als ze er zijn zo gemotiveerd zijn dat ze absoluut geen spullen bij zich hebben, eigenlijk alleen maar in de klas zitten, en uit zichzelf niets doen. Gelukkig zijn dit soort leerlingen in de minderheid.

Gelukkig is het ook bij wet geregeld dat de leerlingen de leraar voldoende grondslag moet geven om zijn prestaties te beoordelen. Dat hij geacht wordt voldoende aanwezig te zijn en deel te nemen aan de onderwijsactiviteiten. Helaas heb ik daar in de lerarenkamer veel minder over gehoord. Maar nu snap ik wel hoe het komt dat veel leraren op een foute manier vriendelijk zijn voor de leerlingen. De leraren doen, mijns inziens, veel te veel voor de leerlingen. Ze maken samenvattingen voor de leerlingen bijv. Het is veel zinniger om de leerlingen zelf een samenvatting te laten maken. Het is grappig om te zien hoe anders er op dit punt met het zelfstandig worden van de leerling wordt omgegaan.

Er zijn af en toe ook spotprenten over te vinden in de krant. Bijvoorbeeld een plaatje met een strenge juf met knot die een leerling bestraffend toespreekt, waar de ouders achter de juf staan en ook boos naar het kind kijken. Het volgende plaatje heeft hetzelfde rapport, maar nu kijkt de leerling boos naar de juf en staan de boos kijkende ouders achter de leerling. Oftwel, vroeger was een slecht rapport de schuld van de leerling, vonden de volwassenen. En nu is een slecht rapport de schuld van de juffrouw, vinden de ouders en de leerling.

Het is jammer dat er bij mij op school geen discussie is, over hoe er met afwezige leerlingen wordt omgegaan. Hoe er met herkansingen wordt omgegaan, hoe er met zelfstandig leren wordt omgegaan. Ik heb zelf pas in de laatste weken gemerkt dat de verschillende leraren heel verschillend omgaan met leerlingen die weinig aanwezig zijn, een slechte werkhouding hebben en met herkansingen. Ik heb in eerste instantie mij helemaal aangepast aan mijn duo.

Liesbeth

zondag 20 juni 2010

Zelfstandigheid

Het uitgangspunt bij de opvoeding van Noorse kinderen is ze een veilig gevoel te geven en ze op te voeden tot zelfstandige wezens. Die beide uitganspunten vind je terug in zowel wat de ouders doen, als in hoe de barnehage/school georganiseerd is. Die sluiten dus mooi bij elkaar aan.

Op de barnehage mogen kinderen bijvoorbeeld in bomen klimmen en op de speelhuisjes. Ze worden niet aangemoedigd om dat te doen, maar zeker niet angstig erbij weggehouden. Ze gaan er hier van uit dat juist door te proberen kinderen hun eigen grenzen leren kennen en daardoor beter op zichzelf kunnen vertrouwen. Dus het veilige en zelfstandige gevoel.

Dat heb ik ook gemerkt toen ik eens aan het wandelen was. Een kind hing met zijn jas vast aan een uitstekend takje en stond nog net met zijn voeten op de grond. Er was helemaal geen paniek oid. Wel vroeg hij mij of ik hem kon helpen om los te komen. Ik heb geen idee hoe lang hij al zo lang zo stond. Wat je dan doet is hem zelf zijn rits open laten doen, zodat hij zelf leert hoe hij in zo'n situatie los kan komen.

Op school leren alle kinderen ook naaien. Romke heeft bv. dit jaar een schort ontworpen en genaaid. Op de rapportbespreking komt dan naar voren dat zijn zomen beter kan, maar dat het zigzaggen van de applicaties heel goed gaat. Dat schort wordt dan het jaar daarop bij koken gebruikt.

Houtbewerken leren ze ook op school. Romke heeft dit jaar een mes ontworpen en gemaakt. Dat wil zeggen, het handvat. Het lemmet is er door de leraar ingezet. Het is een ontzettend scherp mes.

Jitske heeft dit jaar koken geleerd en heeft algemene voedingsleer erbij gehad. Op mijn school merkte ik inderdaad dat de leerlingen iets deden met de kooklessen. De helft van mijn klas zit op kamers en ze hadden regelmatig een zelfgemaakte lunch mee naar school. Dat was dan bijv. een salade die vol trots aan de medeleerlingen getoond werd. Ook door de jongens.

De ouders dragen hun steentje bij door o.a. vanaf dat de kinderen zo'n jaar of 12 zijn, ze zelf hun bedtijd te laten bepalen. Ook weer een voorbeeld van een kind zelf verantwoordelijk laten zijn voor het eigen welzijn. Over het algemeen is dan wel de voorwaarde dat ze 's ochtends hun bed uit kunnen komen voor school. Op deze manier leren kinderen veel vroeger waar hun grenzen liggen.

Al deze zaken samen maken dat kinderen zich verantwoordelijk gedragen als ze op kamers gaan. Dat op kamers gaan gebeurt hier dus meestal in de bovenbouw van de middelbare school. Niet alle scholen hebben alle profielen. Dus als je een speciaal profiel wilt, zul je over het algemeen te ver van school af wonen en dus op kamers gaan.

Wat dan nog wel een probleem kan zijn, is het combineren van schoolwerkzaamheden met het voeren van een huishouding en de vrijetijds besteding. Over het algemeen schiet het huiswerk maken er dan ook bij in. Helaas juist bij de leerlingen die in de klas niet al het werk af hebben.

Liesbeth

Midzomernachtsmarathon

En dat wordt dan drie keer woordwaarde bij Scrabble.

Gisterenavond ging die van start. De hele dag waren er in de stad al allerlei activiteiten. Er liepen heel veel blaasorkesten rond, er waren veel meer kraampjes dan anders, er liepen veel meer toeristen rond. Kortom, het bruiste.

En dan begint het te regenen. Eerst gewoon een driezel, later wat steviger. Tegen de tijd dat het startschot gegeven wordt, kan je wel zeggen dat het giet. Zelfs zo erg dat Martijn toch maar niet op de fiets achter de marathon aangaat. (Of was hij toch gewoon lui en wilde liever bij de brandende kachel blijven?)

We merken hierboven verder niets van de marathon. Door de laaghangende bewolking en de regen kunnen we hem niet eens de brug over zien gaan. Maar echt niets merken? Nee, vanochtend was er nog een afterparty. Al om half negen kwam er een blaasorkest door de straat gemarcheerd, luid trommelend en toeterend. Heerlijk, nu zijn we allemaal vroeg wakker en kunnen lekker verder met inpakken.

Liesbeth

Vakantiedagen en geld

Deze maand heb ik geen loon ontvangen. Dat wil zeggen, een negatief loon. Ik heb namelijk wel recht op vakantiedagen, maar ik heb nog geen vakantiegeld opgespaard van vorig jaar. Wat er dan in juni gebeurd, is dat van je normale loon de dagen dat je niet werkt vanwege de vakantie afgetrokken wordt. Vervolgens zou daar dus het vakantiegeld dat je het jaar ervoor verdiend hebt weer bijopgeteld worden.

Omdat er bij mij 25 vakantiedagen afgetrokken worden, kwam ik negatief te staan. Per slot lukt het niet om met twee dagen in de week voor 25 dagen te verdienen in een maand. Resultaat: een negatief loon over juni.

Gelukkig ga ik volgende maand wel gewoon loon krijgen, aangevuld met het verdiende vakantiegeld van dit jaar. Maar daar moesten wel eerst stappen voor ondernomen worden. Maar nu is het allemaal geregeld. En als het goed ik, krijg ik dus volgende maand ekstra veel. Hoeveel meer dan normaal, zou ik niet weten. Dat wisten ze bij personeelszaken ook niet.

Dat was jammer, want dat gegeven heb ik ook nodig om mijn uitkering aan te kunnen vragen. Gelukkig wilden ze al wel alle stempels en handtekeningen zetten op school voor mijn uitkering. Als ik zelf dan even de hoeveelheid vakantiegeld in wilde vullen op het formulier, achteraf, dan zou het allemaal goed komen. Helemaal vertrouwend op mijn eerlijke inborst.

Liesbeth

Uitkering

Omdat mijn baan bij verloskunde niet doorging, ben ik nu op het laatste moment bezig gegaan om alles te regelen om een uitkering van Noorwegen mee naar Nederland te nemen. Dat wordt dan mooi een spiegelbeeld. Toen ik naar Noorwegen ging nam ik WW vanuit Nederland mee om de eerste tijd door te komen. Nu ik terug naar Nederland ga, neem ik dagpenger vanuit Noorwegen mee om de eerste tijd door te komen.

Ik heb drie formulieren die ingevuld moeten worden. Een door mijzelf, en een door elke werkgever die ik dit jaar gehad heb. Dat zijn er twee, dus er komen twee formulieren bij. Alle formulieren zijn erg simpel. Het is me alleen niet duidelijk aan welke voorwaarden je moet voldoen om vanuit Noorwegen dagpenger mee te kunnen nemen naar het buitenland.

Bij de NAV (het CWI) konden ze me het ook niet vertellen. Vult u nu maar gewoon de formulieren in en stuur ze op naar het opgegeven adres, dan gaan ze daar beoordelen of u in aanmerking komt. U hoort het dan vanzelf wel. Nu, Noorwegen en de Noren een beetje kennende heb ik daar dan ook het volste vertrouwen in.

Liesbeth

Pakken

En dan staat het huis opeens vol met dozen. De ene helft half ingepakt, de andere helft al helemaal ingepakt. Een stapel voor de eerste week na het wandelen, een stapel die snel nagebracht gaat worden, een stapel die mee moet bij het wandelen, en de grootste stapel die gewoon verhuisd moet worden.

Het lijkt erop alsof we voldoende verhuisdozen hebben. Dat zou ook moeten. We hebben per slot alles in dozen hiernaar toe verhuisd en geen dozen weggegooid. Veiligheidshalve hebben we wel 15 dozen bijgekocht. Er zijn er toch wel een paar krakkemikkig geworden. Handvaten zijn uitgescheurd, etc. Gelukkig komen er geen zilvervisjes uit de dozen tevoorschijn. Ze schijnen de behandeling van de heenweg toch niet overleefd te hebben en/of de temperatuur in de koelkast was te laag voor eventuele eitjes om uit te komen.

Martijn heeft twee keer een stapel oude kranten van zijn werk meegenomen zodat we onze glazen veilig in kunnen pakken. We hebben die dan ook al gedeeltelijk gebruikt en al zo'n 42 dozen ingepakt. Het zijn nu nog voornamelijk de kampeerspullen die we niet nodig hebben, de laatste kleren, de laatste spullen uit de keuken en alle schilderijen.

Morgen gaan we verder pakken en beginnen met de bureaus uit elkaar te sleutelen op de kamers van de kinderen. Per slot is het laatste bericht dat de verhuizer inderdaad op woensdag op de stoep staat. Dan moet alles klaar staan om ingeladen te worden. Maar het ziet ernaar uit dat dat prima gaat lukken.

Of het ook gaat lukken om het huis schoon achter te laten, weet ik niet. Er is nog geen kast die ik schoon kan gaan maken. De badkamer wordt ook nog ijverig gebruikt, en zo is eigenlijk alles nog in gebruik. De vloer kan al helemaal niet omdat daar nog veel opgelopen gaat worden met schoenen bij de verhuizing.

Toch gaat alles soepeler dan op de heenweg. We zijn duidelijk ervarener en hebben al het moeilijke voorsorteren al gedaan toen we hiernaartoe verhuisden.

groetjes,
Liesbeth

vrijdag 18 juni 2010

Vier laatste keren

Vandaag gingen Jitske en Romke voor het laatst naar school. Ze hadden van de week hun klaslokaal al schoongemaakt, het schoolplein en omgeving ontdaan van afval, leuke sportuitjes gehad, gegrild, etc. En dan vandaag alleen nog gezellig spelletjes doen, taart eten of chips en afscheid nemen van de klasgenoten. Romke vertelde vol trots dat hij alle leerlingen een 'stor klem' gegeven had, ook de jongens. Dus helemaal naar goed Noors gebruik.

Martijn had vandaag zijn laatste werkdag, maar hij had al afscheid genomen van een aantal collega's die al op vakantie gingen voor vrijdag. Hij heeft nog een mooi boek gekregen en de vraag wanneer onze kinderen de deur uit zouden gaan. Oftewel, wanneer kan je terugkomen. Verder heeft hij nog een aantal veren in zijn kont gekregen (pluimen in zijn hoed, zoals de Noren dat noemen) voor alles wat hij gedaan heeft op het Polarinstitutt. Ze gaan in ieder geval de wekelijkse bijeenkomsten voortzetten die hij voorgesteld had.

Mijn laatste lesdag was al geweest voor ik het doorhad. Ik dacht afgelopen woensdag mijn laatste lesdag te hebben, maar toen bleek dat ik die vorige week woensdag al gehad had. De leerlingen hadden, net als Jitske en Romke, deze week allemaal andere taken te doen. Ik had vandaag wel de laatste dag op mijn werk met een lunch met alle collegeae. Daar werd ik bedankt voor de inzet en verwend met een bos bloemen. Ook hier werd gezegd dat ik welkom zou zijn als ik weer in Tromsø terugkwam. Fijn om te weten. Het woordweb/tankekart die ik bij wiskunde was gaan gebruiken omdat ik die bij Frisvold moest gebruiken, is door andere collega's overgenomen. Ze kenden ze wel, maar dachten dat die alleen maar bij vakken als geschiedenis, maatschappijleer e.d. gebruikt konden worden/nuttig waren. Dus ik heb ook mijn afdruk achter gelaten.

Liesbeth

dinsdag 15 juni 2010

Ware vrienden

Dachten we in mei met Bert en Karola de laatste bezoekers gehad te hebben voor we teruggingen naar Nederland, blijken we morgen nog meer bezoek te krijgen. Een juffrouw van de basisschool van Jitske en Romke komt met haar man naar Tromsø. Hij komt de midzomernachtzonmarathon lopen. Zij komt helpen inpakken ;-)

Dat noem ik nog eens echte vrienden. Een week rijden om te helpen inpakken, zodat je zeker weet dat we op tijd van hier weer kunnen vertrekken om terug te keren naar Nederland. Hoera!

Liesbeth

På tur

Eindelijk, na een vervroegd afgebroken tocht omdat Jitskes rugzak terug was gevonden, vorig jaar augustus, en een tweede keer vervroegd teruggekeerd omdat ik migraine had, zijn we afgelopen vrijdag weer op pad gegaan met mij erbij. De bedoeling was om vrijdag naar Skarvassbu te lopen, de dag daarop naar Blåkollkoia, en de dag daarop weer naar Kroken om de bus te pakken terug naar huis.

Ik had flink getrained, dacht ik. Elke dag naar de stad en terug zijn flink wat hoogtemeters. In de winter redelijk vaak gelanglaufed. De laatste twee weken minstens twee keer per week een wandeling van een uur tot drie uur. Dus dat moest wel vruchten af gaan werpen. Per slot had ik aan de hand van onze Nederlandse gasten al gezien dat we beter waren gaan lopen. Had ik aan de hand van Jitske en Romke vast kunnen stellen dat mijn tempo heuvelafwaarts omhoog gegaan was en met Martijn dat op het rechte vlak er ook verbetering te bespeuren was.

En toen kwam het uur der waarheid. Een rugzak met daarin een slaapzak en een verschoning, dus erg licht. Toch werd de tocht die normaal zo'n drie uur duurt een tocht van vier en een half uur. Dat lag gedeeltelijk aan de sneeuw waarin je wegzakt tot over je kniën, maar voor een groot gedeelte toch aan mijn conditie. Gelukkig was het mooi weer en hadden we middernachtzon. We konden dus makkelijk voor het donker bij de hut zijn. Het werd dus half twaalf 's nachts en ik zat helemaal stuk.

De volgende dag hebben we dan ook niet gelopen. Ik heb alleen maar liggen slapen. Na zo'n anderhalve dag slapen, moest ik zondagochtend toch echt mijn bed uit om terug te lopen naar de beschaving. Eigenlijk was ik er nog niet klaar voor. Maar ja, op maandag was er weer werk en school, en het belangrijkste, we hadden ook niet genoeg eten om nog veel langer te blijven.

Gelukkig bleef de voorspelde weersomslag uit. We konden dus rustig, met de nodige pauzes teruglopen naar de beschaving. Wel via een andere route dan de heenweg, zodat we toch nog wat anders zagen. Er lag minder sneeuw, wat fijn was. En de route liep voornamelijk omlaag, wat ook erg fijn was.

Maar we hebben ervan geleerd. Mijn conditie is beter geworden. Onze wandelvakantie gaat anders ingepland worden. Waar we de eerste twee Noorwegenvakanties met de kinderen telkens de tent opzetten om vandaar uit dagtochtjes te maken om vervolgens de tent een stukje te verplaatsen, zodat onze kinderen plezier konden beleven, zo ben ik deze keer 'het kind'. We gaan dus, net als toen, uit van dagtochtjes vanuit een vaste tent. Zou bijna drieenvijftig dan toch te oud zijn om te wandelen? Mocht het allemaal mee gaan vallen met wandelen, dan passen we het schema weer aan naar normaal.

groetjes,
Liesbeth

woensdag 9 juni 2010

Vogels kijken

Vandaag ben ik vogels wezen kijken met Stein Nilsen. Daar was ik bij de veiling de hoogste bieder geweest. Omdat ik afgelopen zaterdag al een wandeling rond het Prestvannet gehad had, zijn we nu naar het strand gegaan. Eigenlijk hadden we gisteren al zullen gaan, maar het kind van Stein was ziek, dus ging het niet door.

Stein haalde ons met de auto op. Romke ging ook mee, zodat die ook wat beweging en frisse lucht had. Hij had bovendien nog nooit naar vogels gekeken, dus het zou een leerzame ervaring worden voor hem. Een ervaring waar hij geen behoefte aan had.

De meeste vogels die we gezien hebben, kende ik al van de Wadden. Scholeksters, Noorse stern, eidereend, tureluur, bontbekplevier, duinpieper, goudplevier, bonte kraai, spreeuwen, grote mantelmeeuw. Een nieuwe voor mij was de steenloper. Die kende ik alleen maar van een plaatje. Een leeuwerik hebben we nog gehoord, maar niet gezien.

Het was grappig dat het zo hetzelfde was als in Nederland. De kleuring van het verenpak was hier en daar iets anders, maar dat was eigenlijk het grootste verschil. Stein wist gelukkig de Latijnse naam van alle vogels, zodat ik ze snel op kon zoeken in de vogelgids voor de Nederlandse naam.

groetjes,
Liesbeth

Nordisk matte konkuranse

Het wordt toch bijna gewoon. Onze jongedame en haar team zijn eerste geworden op de Nordic matte konkuranse. Daar deden de beste teams van Noorwegen, Zweden, IJsland, Denemarken en Finland aan mee. Allemaal teams met twee jongens en twee meisjes, ze moesten allemaal een presentatie houden over een project dat ze gedaan hadden. Dat was op dinsdag. En vandaag werd het wiskundegedeelte gehouden.

Omdat de staking tot vandaag voortduurt, is het team maandag zonder volwassene naar Trondheim vertrokken. Daar werden ze verder vanuit het hotel opgehaald en begeleid. Wat zijn die kinderen toch al zelfstandig.

Behalve wiskunde, hebben ze ook nog gebowled. Uit elk team werd een leerling geplukt, zodat de bowlingteams een persoon uit elk land hadden. Goed voor de internationalisering.

En zo stonden we dus weer met alle ouders op onze kinderen te wachten op het vliegveld. Weer allemaal trots. Het was de eerste keer dat Noorwegen deze wedstrijd gewonnen had, van de zeven keer dat deze wedstrijd gehouden werd. Het werd tijd, zogezegd.

groetjes,
Liesbeth

zaterdag 5 juni 2010

Prestvannet

In het kader van de internationale week was er een excursie in het Engels over het internationale leven van de vogels die je op het Prestvannet (priesterwater) tegen kunt komen. De excursieleider was Wim Vader. Een Nederlander die hier aan de universiteit werkzaam is.

Om het internationale aspect te benadrukken sprak hij zoveel mogelijk met alle deelnemers in hun eigen spraak, en gaf de vogels in alle talen hun naam. Hij sprak Engels, Noors, Nederlands, Duits. Misschien dan er meer talen waren, maar Italiaans sprak hij niet. Nu weten jullie meteen dat het een gemeleerd gezelschap was, dat meeging.

We hebben roodkeelduikers gezien. Over het algemeen zijn dat heel schuwe beesten die zich verre houden van mensen. Hier broeden drie paartjes op het meer. Wilde eend en kuifeend waren er ook te zien, samen met de Noorse stern. Wat opvallend was, was het feit dat er vogelkastjes opgehangen waren om spreeuwen te lokken. Dat kan je je vanuit Nederlands perspectief niet voorstellen. Als het nu nog voor mussen was.

De Noorse stern overwintert op de Zuidpool en broedt hier boven de poolcirkel. Oftewel, zoals Wim Vader zei: "deze vogel ziet de meeste zon van alle vogels". Per slot heeft hij twee keer per jaar de midzomernachtzon. Als je je bedenkt dat hij zo'n 25 jaar oud wordt, kan je gaan berekenen hoeveel kilometer zo'n beest aflegt in zijn hele leven.

De zwaluwen waren ook vertegenwoordigd. De boerenzwaluw en de oeverzwaluw. Het schijnt dat de oeverzwaluw hier algemeen is en de boerenzwaluw juist spaarzaam voorkomt. Waar in Nederland dat toch duidelijk precies andersom ligt.

Zo'n 30 kilometer verderop schijnen kemphaantjes bezig te zijn met baltsen en nestelen. Maar helaas heb ik geen mogelijkheid om daar te gaan kijken.

Het wintergroen is nog niet in bloei, maar is hier ook algemeen in tegenstelling tot Nederland, de bosbes staat in bloei, het heermoes bloeit, de dotterbloem ontluikt en varens ontrollen zich. Al met al een gezellige, leerzame wandeling.

Liesbeth

vrijdag 4 juni 2010

Streik (staking)

Vanaf afgelopen vrijdag is er staking bij o.a. Jitske en Romke op school. Het doel is gelijke behandeling van werknemers. Iedereen moet evenveel verdienen als ze een even lange opleiding gehad hebben, binnen de gemeentelijke sector. Dus ongeacht hoeveel vraag er naar het beroep is. (Ik weet niet of ze hier aan numerus fixus doen.) Verder dat het minimumloon verhoogd wordt. Ook is het een door vrouwen gedomineerde sector, dus die krijgen toch al minder betaald, hoewel dat formeel niet gebeurt. Er is dus ekstra geld nodig om dat recht te trekken.

Pas toen in woensdag in de bus naar mijn werk zat, merkte ik dat het toch wel heel veel rustiger was op straat en in de bus. Alle barnehages staken mee, de bibliotheek staakt mee, en nog zo een aantal instituten. Vanaf woensdag staken ook de middelbare scholen mee. Daar ik geen lid ben van een vakbond word ik geacht gewoon te werken.

Het is een fijne tijd om te staken. Alle eindexamens zijn in volle gang en ook de tussendoor examens op de ungdomsskole en in de eerste en tweede klas van de vidergående. Ik ben benieuwd of de staking over is voor de schoolvakantie begint.

In ieder geval betekent de staking dat Jitske en haar drie klasgenoten zelfstandig naar Trondheim gaan vliegen als er maandag nog steeds gestaakt wordt. De wiskunde olympiade op internationaal niveau gaat gewoon door.

Liesbeth

Mobiele telefonie

We hebben een jaarkontrakt lopen voor onze mobiels. Omdat we terug gaan naar Nederland leek het ons logisch om vast op te zeggen met als einddatum de laatste dag van het jaarkontrakt. Dat gebeurt uiteraard per mail. We krijgen keurig een mailtje terug dat het in orde zal komen. En inderdaad, een uur later zijn we afgesloten. Vlotte lui daar bij Tele2.

Maar dan wil je weer aangesloten worden, omdat ze een fout gemaakt hebben. Moeilijk, moeilijk. De eerste zegt dat ze niets kan doen, de tweede zegt dat ze eraan zullen werken, de derde zegt dat ze eraan werken, de vierde zegt dat het snel in orde zal komen, de vijfde zegt ...

Eindelijk na twee of drie weken (ik heb het verdrongen) krijgen we het verlossende SMSje dat we weer in de lucht zijn. En inderdaad, we kunnen gebeld worden, maar zelf bellen lukt nog steeds niet. Dus weer contact opnemen. Ja, u hebt een SMS gehad dat het weer werkt, maar u moet zich eerst nog aanmelden op de site. Dat gaat dus niet. Weer gebeld, ja u hebt een SMS gehad dat het werkt, dus het zou goed moeten zijn. Weer gebeld, ik kijk even na wat er aan de hand is, wordt er vervolgens maar een van de twee in orde gemaakt. Dus ook de tweede telefoon in orde laten maken. En gelukkig ging het wel in een keer goed dat al het beltegoed dat we hadden er ook weer opstond.

Liesbeth

maandag 31 mei 2010

Koper en schoorsteenvegen

Een paar straten verderop zijn ze een nieuw dak aan het leggen. Niet alleen het dak, ook de dakgoten en regenpijpen waren aan vernieuwing toe. Dus al het noodzakelijke materiaal komt in de tuin te liggen. Stapels pannen van natuursteen en stapels koper. Tot onze stomme verbazing ligt al dat koper gewoon dag en nacht voor de grijp in de tuin. Er wordt een mooi afdakje van gemaakt, mooie goten, mooie regenpijpen en een mooie schoorsteenbekleding. Ik vraag me af of er hier geen koperdieven wonen. Al helemaal als ik net gehoord heb dat in Nederland de treinen een poosje niet gereden hebben omdat de koperdieven actief waren geweest.

Over schoorstenen gesproken. We hebben vorige week een brief van de schoorsteenveger gekregen. Als we wilden dat de schoorsteen geveegd werd, moesten we het briefje aan het handvat van de deur hangen, de ladder vast opzetten en eventuele afschermingen van de pijp vast verwijderen. Als we ook nog wilden dat het roet opgeruimd werd, moesten we zelf thuis zijn om de schoorsteenveger binnen te laten. Niets nieuws onder de zon dus. Tot we verder keken. Het blijkt dat het schoorsteenvegen hier door de gemeente georganiseerd wordt. Je betaalt voor het schoorsteenvegen via de gemeentelijke heffingen. Eigenlijk wel logisch. Er zijn zoveel houten huizen hier, dat in het belang van preventief optreden voor stadsbranden het slim is wat ze doen. Martijn wist dan ook te vertellen dat hij overal ladders buiten had zien staan op de aangewezen dag. Onze ladder stond niet klaar omdat de huiseigenaar niet gereageerd had op onze vraag of wij hier ook aan mee moesten doen.

Liesbeth

Huttentocht






Afgelopen weekend hebben Romke, Jitske en ik een huttentocht gemaakt. De meeste sneeuw is inmiddels verdwenen. Ook in de riviertjes die we over moesten steken was het water al lager, de enorme vloed van smeltwater van de laatste weken is op z'n retour. Er waren maar twee riviertjes waar het water tot bijna kniehoog kwam. Romke en ik kozen voor schoenen-zonder-sokken om de rivier door te waden, zodat we natte schoenen, maar droge sokken hadden. Jitske ging voor de variant sokken-zonder-schoenen. Dus die had droge schoenen en droge reserve-sokken. Alleen moest ze wel 50 meter op natte sokken door de sneeuw lopen, ook geen pretje :-). Maar aangezien het bijna 20 graden was en de hemel strakblauw was, kon een beetje water en kou de pret niet drukken. Bovendien waren we inmiddels vlak bij de hut.

Onderweg hebben we nog 'gezwommen' in een klein meertje dat niet te diep was. Fijn even afkoelen. Ook kwamen we weer de nodige rendieren tegen, inmiddels blijkbaar weer naar het noorden gebracht. In de herfst gaan ze per vrachtauto en/of schip naar het zuiden, want 's winters is er niet genoeg eten voor ze te vinden op de hoogvlakte rond Tromsø. We hebben in ieder geval twee pasgeboren rendierkalfjes gezien, echte Bambi's, compleet met gewankel op de poten en speels rondhuppelen.

's Avonds bij de hut kwam er een Saam op een sneeuwmobiel langs, die z'n rendierkudde kwam inspecteren. Geen probleem zo'n snowmobiel, al lag er rond de hut bijna geen sneeuw, zo'n ding kachelt ook op de hei gewoon door. We hebben zeker een uur samen thee zitten drinken, terwijl hij af en toe wat vogels aanwees en benoemde (jammer dat Liesbeth er niet bij was), of wees waar hij rendieren zag. Hij wilde graag weten waar en wanneer wij rendieren hadden gezien. Het leven is voor hen een stuk makkelijker geworden door alle modene hulpmiddelen als mobiele telefoon, verrekijker en snowmobiel. Het zag er romantisch uit, zo'n zomeravond met volop licht, warmte en zon, maar 's winters moet het toch niet altijd een pretje zijn in weer, wind en donker...

Zondag was het bewolkt maar wel droog. Prima wandelweer, en doordat het wat minder warm werd, werd ook de sneeuw niet zo papperig.

Martijn

donderdag 27 mei 2010

Midzomernachtzon

Om kwart voor een vannacht was het nog steeds (of al weer) licht, zonnig zelfs op Tromsdaltinden (de berg) en in Tromsdalen (het dal):



Martijn

dinsdag 25 mei 2010

17 mei op Antarctica

Op Antarctica hebben we (het Norsk Polarinstitutt) een basis die Troll heet; ook daar werd 17 mei serieus gevierd:

http://www.nrk.no/nett-tv/klipp/636890/

Fantastisch, kom daar in Nederland maar eens om!

Martijn

maandag 24 mei 2010

Pinksteren

En dan is Pinksteren al weer bijna voorbij. En zoals gebruikelijk bij de Christelijke feestdagen, hadden we er de nodige problemen door.

Jitske wilde nog een boek halen in de bieb om iets te lezen te hebben op weg van en naar de Abelprijsuitreiking, maar helaas de bieb was de hele zaterdag al dicht vanwege Pinksteren.

Ik werd daardoor niet getriggerd, en wilde rustig om vier uur mijn boodschappen gaan doen voor het Pinksterwiekend. Helaas. De supermarkt was om vier uur net dicht gegaan, in plaats van om acht uur 's avonds. Dus dan maar hopen dat we genoeg WCpapier hebben. Melk hebben we zeker niet genoeg, brood moest bijgebakken worden. Fruit hadden we ook niet meer. Gelukkig hadden Bert en Karola genoeg gekookt op zaterdag, zodat we daar ons zondagavondmaal ook nog mee konden doen.

Vanochtend moest Jitske om half elf op het vliegveld zijn. Helaas. De bussen reden als op zondag. Dus ze kon er met het openbaar vervoer om half acht 's ochtends zijn, of twee minuten nadat het vliegtuig vertrokken was. Gelukkig brachten daar de klasgenoten die ook naar Oslo moesten uitkomst. Ze konden met elkaar met een van de vaders naar het vliegveld.

Maar dat was dan ook alles aan ellende. Het was lekker weer. We hebben heerlijk alles gelucht, vier wassen gedraaid, Jitske, Karola en Bert uitgezwaaid, opgeruimd, de tuin geharkt, rommel geraapt en de buurman op bezoek gehad.

Ja, wat dat betreft gaan we duidelijk te vroeg weg. Juist nu iedereen ons begint te groeten, een hand komt geven, een praatje begint te maken, gaan we weer weg. Een jaar was duidelijk te kort om de sociale relaties in de buurt op te bouwen.

Liesbeth

ps. de bollen die ik gepoot had en waar ik bang voor was dat ze bevroren waren, beginnen toch nog boven de grond te komen. Hopenlijk staan ze in bloei voor we vertrekken.

zondag 23 mei 2010

Circus

We hebben gisteren twee kaartjes voor circus Merano gekregen. Jitske en Romke wilden graag ernaar toe. Ik ben meegegaan voor de gezelligheid. Het was boven verwachting.

De kwaliteit was beduidend beter dan circus Althoff. De prijzen redelijker, de voorstelling langer. Er waren jongleurs, voetjongleurs, mondjongleurs, draadlopers, acrobatiekstunts, trapezewerkers, paarden en olifanten samen in een act, honden, etc.

Wat erg leuk was, was het deskundige commentaar van mijn dochter op de acts. Ze was verontwaardigd omdat de jongleur beter was dan zij. Het mondjongleren had ze alleen nog maar op youtube gezien. De voetjongleur deed dingen die ze nog nooit gezien had. Oftewel, erg geslaagd.

De draadloper deed me aan Brian denken. Zowel qua figuur, uitstraling, als gedurfdheid. Bruin, stralend witte tanden, brede grijns, jonge en Spaanse uitstraling. Jitske en Romke vonden hetzelfde.

Opgevallen:
- er stonden opvallend veel mannen met hun kinderen in de rij bij de wc's. Ze stonden in de rij van de mannentoilet. De andere mannen bleven netjes wachten als ze met dochters naar binnen gingen.
- de gemeente heeft nog geen een keer de bermen ontdaan van zwerfvuil, voor zover ik heb waargenomen. Wat ik wel gezien heb, is dat individuele bewoners de bermen in de buurt van hun huis van vuil ontdeden.
- al het gravel dat gestrooid was, is weer opgezogen/geveegd. Waarschijnlijk gaat dat hergebruikt worden.

Liesbeth

zaterdag 22 mei 2010

Voorjaar

Het is duidelijk voorjaar geworden. Alle sneeuw is zo goed als weg in de stad. Op de heuvels tegenover ons huis zijn er nog sneeuwvelden te zien, maaar dat is duidelijk anders dan af en toe een stuk grond. Het was geen duidelijke overgang van hier en daar een al kaal stuk grond tussen de sneeuw door naar hier en daar een sneeuwveldje op de rotsen.

Al dat smeltende water moet natuurlijk ergens naar toe. Bert en Carola die hier nu zijn hebben dat aan den lijve ondervonden. Ze wilden een toer van drie dagen gaan maken, maar kwamen 's middags alweer terug. Er waren te veel stromen die te diep waren en te hard stroomden om door te kunnen gaan. Om het helemaal af te maken, kwam er nog het nodige water van boven op hun af. Gelukkig dat ze toch weer bij ons terecht konden.

Verder staat overal het klein hoefblad te bloeien, komt de paardebloem al op, staan er sleutelbloemen te bloeien, de blaadjes van de vrouwemantel ontvouwen zich. Alle bomen krijgen bladeren, de lijsterbes, de berk, de els. En het heermoes staat in bloei. Het schijnt trouwens dat het eerste klein hoefblad in de krant komt, zoals in Nederland het eerste kievitsei.

En het overtuigendste bewijs voor het voorjaar is Martijns hooikoorts. Die is toch nog begonnen.

Liesbeth

Vlooienmarkt

Vandaag was het vlooienmarkt op Martijns werk. De opbrengst wordt gebruikt om het tropisch regenwoud te behouden. We hebben onze ski's er maar naar toe gebracht. We hadden niet het idee dat we in Nederland vaak zouden langlaufen.

Uiteraard hebben we er nog rondgekeken, koffie gedronken en meegedaan aan de veiling. Romke heeft er een prachtige wekker vandaan gehaald, we hebben een Noors vlaggetje en een kerstboomvoet. Bij de veiling heb ik ingezet op een twee uur durende vogelexcursie en een kijkje in de keuken van een goed restaurant met een maaltijd en kookboek.

Laat ik nu beide zaken de hoogste bieder zijn. Ik ga dus binnenkort vogels kijken bij het Prestvannet. Het kookboek heb ik al meegekregen. Het gaat over arctische recepten. Veel recepten ervan zal ik niet maken, die gaan uit van walvisvlees of zeehond. De recepten met vis lijken me wel de moeite waard of de recepten met geit. Ik zal alleen haast moeten maken met de afspraken voor beide. Per slot zijn we er over vier weken niet meer.

Liesbeth

donderdag 20 mei 2010

Nog meer 17. mai

Er was nog een opmerkelijke uitspraak in de toespraak. "Vraag niet wat het land voor jou kan betekenen, maar vraag je af wat jij voor jouw land kan betekenen." Dat klonk erg bekend. En na even nadenken realiseerde ik me dat dat ook bij Noorse literatuur aan de orde geweest was. In L van Erlend Loe vroeg de hoofdpersoon zich af wat hij had bijgedragen aan de Noorse samenleving.

Verder is de 17. mai een dag voor de kinderen. Ze mogen net zoveel ijs en worstjes eten als ze willen. Wij hebben onze kinderen dat maar niet verteld en blijkbaar iemand anders ook niet. Ik heb ze er niet over gehoord.

De tweede optocht waar we naar gekeken hebben was de russeoptocht. Die was erg kort. De meeste hadden hun baret niet op, hoewel de 17. de enige dag is waarop ze hem op mogen hebben. Ik heb ook een paar "visitekaartjes" opgeraapt die ze uitdeelden aan wie maar wilde. Uiteraard was ik nieuwsgierig wat ik daarop aan zou treffen. Ze hadden allemaal op de ene kant reklame voor een firma die de russ van outfit voorziet. De andere kant had inderdaad een visitekaartjes-uiterlijk met fake-adres en telefoonnr. een foto en een paar 'wijze' uitspraken.

De derde optocht was de optocht waar we in meegelopen hebben. Martijn werd tot vaandeldrager gebombardeerd voor Kulta, Jitske ging op eenwielfiets en Romke al jonglerend. Voor mij dus de rol van fotograaf. Wat een apart gevoel in de optocht mee te lopen. Rijen dik de mensen aan de kant, vanaf de balkons, vanuit de open ramen op de bovenverdiepingen, iedereen mooi aangekleed, overal vlaggen, een fantastisch goede sfeer. Geen relletjes, geen dronkelappen, geen gedoe. Een waardige, feestelijke, blijde gebeurtenis.

Na de derde optocht was het feest ook afgelopen. Er werden nog drie coupletten van het volkslied gezongen en daarmee was de pret over. En dat was om zes uur, zodat iedereen op tijd thuis kon zijn en de volgende dag weer fris aan het werk kon. Ik heb echt het gevoel dat ik Noorwegen van een van zijn beste kanten gezien heb en ik snap dat Cathrine dat in Nederland gemist heeft.

Liesbeth

Noorse bureaucratie

Vorige week heeft m'n nieuwe werkgever in Nederland het arbeidscontract aangetekend hierheen opgestuurd. Ik kreeg net een afhaalberichtje in de brievenbus en ben het gelijk even gaan halen op het postkantoor.

Daar liep ik leuk aan tegen een stukje bureaucratie. Je moet hier persoonlijk je pakjes en aangetekende brieven afhalen, en je moet jezelf ook legitimeren, begrijpelijk. Dat gaat hier zo ver dat Liesbeth en ik niet het verjaardagskadootje voor Romke, opgestuurd uit Nederland, konden ophalen, dat moest ie zelf doen.
Hier gebruik je altijd je volledige naam, dus inclusief voornaam. Ik heet 'Martijn Bak', en het contract was voor 'Dhr. M. Bak'. Niet hetzelfde. Dus kon het niet voor mij zijn. De mevrouw van het postkantoor vroeg nog net niet hoe ik aan andermans afhaalbericht kwam... Of ik dus even aan wilde tonen dat 'Dhr. M. Bak' hetzelfde is als 'Martijn Bak'. Of anders moest ik maar vragen of ze het even opnieuw op wilden sturen, maar dan naar 'Martijn Bak'. Het koste enige overtuigingskracht, maar uiteindelijk kreeg ik de brief mee, met een bestraffend 'niet meer zo doen hoor, meneer'. Tja, nou vraag ik je...

maandag 17 mei 2010

Meer 17e mei



Martijn

17. mai

Vandaag is het de dag van de grondwet. Dat wordt hier uitgebreid gevierd. De Noren hebben een lange geschiedenis van onder Denemarken vallen en bij Zweden horen achter zich, dat maakt dat ze zich erg bewust zijn van het feit dat ze nu weer zelfstandig zijn en hun eigen grondwet hebben.

Het officiële programma begint al om 7 uur 's ochtends en eindigt om 18:00. Er zijn drie optochten door de stad. Een die om 11 uur begint voor de scholen, een die om 14:00 begint voor de russ, en een die om half vijf begint voor de verenigingen.

Ons programma begon rond negen uur met het uithangen van de vlag. Eerst goed kijken of er al vlaggen hingen. Ja, er hingen er al zo'n stuk of vier, dus wij konden ook. Daarna hebben we heerlijk op het terras zitten ontbijten, terwijl half Tromsø langs liep naar het centrum. Bijna alle vrouwen waren in klederdracht. De meeste mannen waren in pak, maar een paar in klederdracht. De meeste kinderen, ongeacht of ze jongen of meisje waren, waren in klederdracht. Maar dan wel kinderen tot zo'n jaar of 10. Waren de kinderen ouder, dan waren ze op hun zondags gekleed.

Na het ontbijt hebben wij ons ook maar netjes opgedoft, hebben vlaggetjes opgezocht, en zijn naar beneden gelopen. We kwamen precies op tijd om de schooloptocht langs te zien lopen. Elke school had zijn eigen vlag, per klas kwam er een kleiner bordje om de klas aan te geven. Iedereen liep heerlijk in los verband. Ook de schoolorkesten die meeliepen. Het was een feestelijk en vrolijk gezicht en gevoel. Officieel maar niet stijf. En welgemeend.

Voor de rest stonden er overal kraampjes met balonnen, suikerspin, wafels, worstjes en kebab. Iedereen die elkaar kende, groetten elkaar met 'gratulere med dagen' oftewel, gefeliciteerd met vandaag. Als je thuis was in klederdracht, dan had je misschien een mooi sociogram kunnen maken, van welke groepen meer met elkaar optrokken dan andere. Ik zag alleen dat voornamenlijk de mensen met Saamse klederdracht elkaar groeten, meer dan dat ze anderen groeten. Maar dat kan ook heel goed komen omdat ik die klederdracht het makkelijkst herkende.

De optocht eindigde op het grote plein. Daar werd uiteraard een toespraak gehouden voor de aanwezigen. Die toespraak vond ik heel treffend voor Noorwegen en de Noren. Ik zal mijn best doen om weer te geven wat de belangrijkste punten waren. Het ging o.a. over het feit dat Noorwegen een goed land was om in te wonen. Er was vrijheid, welstand, veiligheid, zorg, een goede opleiding (om dat laatste moesten wij allemaal een beetje lachen). Oftewel, het nationalistische gevoel. Het is ons land en we zijn er trots op. Maar wat me opviel, was dat ze verder gingen. Juist omdat de Noren het goed hebben, vinden ze dat ze het zich niet kunnen veroorloven om de ogen te sluiten voor de rest van de wereld. Ze vinden dat ze de plicht hebben om leed en ellende in de rest van de wereld te verminderen. Ze hebben het recht niet om de ogen te sluiten. Zoals ze zelf zeiden: we kunnen ons buiten de EU houden, maar niet buiten de wereld. Ook was duidelijk waar de politieke speerpunten lagen, zoals het feit dat ze niet alleen aids bestrijden, maar ook tuberculose. De andere speerpunten ben ik vergeten.

Vanmiddag gaan we weer de stad in. Dan lopen we mee in de optocht van de verenigingen. Dat zal toch anders voelen dan langs de kant staan en zwaaien met je vlaggetje.

Liesbeth

zondag 16 mei 2010

Astrid en Joost

Beste Astrid en Joost =]
ik wil best wel eens iets op het blog zetten hoor.
dat doe ik dan ook nu,, helemaal speciaal voor jullie =]
Maar ik heb geen flauw idee wat ik zou moeten vertellen,,
*behalve dat het warm is
en dat ik geen zin heb om nog meer tijd binnen aan dit berichtje te besteden.. XP

Veel plezier op 17. Mai!! Norges nasjonaldag

Xx..

vrijdag 14 mei 2010

Moederdag

Hoewel moederdag hier in Noorwegen al in februari gevierd wordt, heb ik het afgelopen zondag nog even dunnetjes overgedaan. Het begon al goed met een huis dat helemaal schoongemaakt werd, een ontbijt met croissantjes, zacht gekookt eitje en een stralende zon. Daarna lekker op het terras koffiedrinken. Dat doen we al zo'n twee weken. Hoewel de temperaturen maar zo'n 8 graden zijn, is de kracht van de zon groot en staat er bijna geen wind. Dan is het heerlijk om buiten te zitten.

Later op de middag zijn we met de boot naar Skervøy gegaan. Twee uur heen en drie uur terug. Fijn met het zonnetje op het dek, fris briesje om de oren en een fantastisch uitzicht. En twee vogelsoorten gezien die ik nog even in Frank zijn vogelgids na moet kijken om te zien welke het waren.

Terug in Tromsø was het feest nog niet afgelopen. Er was door Norbert een tafel gereserveerd bij een restaurant. Daar hebben we heerlijk genoten van een prima maaltijd. Dus ook het avondeten was verzorgd en gezellig. Maar het intiemste moment was het ontbijt met mijn kinderen en het mooiste was de boottocht. Maar alles met elkaar was het de meest gedenkwaardige moederdag die ik ooit heb meegemaakt.

Liesbeth

VIP-behandeling

Onze gast is net op het vliegtuig gezet. Norbert kwam tien dagen geleden. Om hem ekstra goed te onthalen is Martijn naar Schiphol gegaan als ontvangstcommittee. Hij heeft onderweg al het nodige aan reisgids gespeeld, gezorgd dat de overstap in Oslo gehaald werd, want ze hadden maar een uur.

Hier in huis aangekomen, zijn we op dezelfde voet doorgegaan. Een vrijbrief voor de koelkast, de kaart van de stad, een gespreid bed en een amusementsteam. Het amusement was zowel op natuurgebied: een stuk fietsen, een stuk wandelen, een boottocht. Op die manier is aardig wat van de omgeving gezien en ervaren. Ook op het gebied van lichaamsbeweging was er aardig wat aanbod: fietsen, wandelen op geëgaliseerd terrein, wandelen op geaccidenteerd terrein maar met asfalt, wandelen in de bergen, langlaufen. Op het gebied van kultuur was er uiteraard ook het nodige te beleven: musea, lezingen, films, ... Op het gebied van samenleving hebben we ook nog het nodige gedaan: russ bekeken, bezoek aan school, tv-programma over het schoolsysteem na de hervorming van 1994, de duurte van de alcohol, het feit dat na 18:00 het niet meer te kopen is in de supermarkt, de prijzen, ... En uiteraard ook het sociale aspect werd niet vergeten: samen eten, boottochtje maken, langlaufen, ...
Last but not least: de ontspanning. Heerlijk in de zon op het terras koffie drinken, boekje erbij, niemand die je lastig valt. Naar bed wanneer je wilt, opstaan als je zin hebt.

En dan is het allemaal voorbij. Er moet een vliegtuig gehaald, er moet overgestapt op Oslo. Er zijn wel vijf uren overstaptijd. Je wordt nog net naar het vliegveld gebracht en dan is het allemaal over. Over? Nee, de grootste verrassing staat op het vliegveld te wachten. Je wordt tot Amsterdam toch nog begeleid door een vrouw die al je vragen over zeewater kan beantwoorden, je gezellig bezig houdt bij het overstappen, je lekker met rust laat tijdens het vliegen zodat je toch ook nog kan ontspannen met een tukje.

En morgen komen de volgende gasten.

Liesbeth

zaterdag 8 mei 2010

Spijkerbanden

De eerste maandag na Pasen moeten in heel Noorwegen alle spijkerbanden van de auto's gehaald zijn.
Heel Noorwegen? Nee, in het uiterste noorden mogen de spijkerbanden tot 1 mei blijven zitten. Norbert, onze loge, heeft gecontroleerd of dat het geval is. Wat blijkt, veel Noren in Tromsø hebben nog steeds hun spijkerbanden onder de auto's. Dat kan ik ook wel begrijpen. Op dit moment sneeuwt het weer en ziet het ernaar uit dat er weer geschoven kan worden.

Opgevallen:
het valt me eigenlijk niet eens meer op als ik een kind languit in een plas zie zitten spelen. Pas toen de vader het kind riep, kreeg ik door dat ik het normaal was gaan vinden. Ik vroeg me af waarom de vader het kind riep. Zou het toch niet in de plas mogen liggen spelen? Nee, het was omdat het kind zijn gewone lage schoenen aanhad in plaats van zijn laarzen. Het kind had al wel zo'n regenpak in de vorm van een ski-pak aan. Dus broek en bovenlijf aan elkaar. Het kon dus absoluut niet nat worden.

Liesbeth